FPD STEUN ONS
 

Een negatief stukje

De Nieuwe Reporter - ma, 27/04/2015 - 14:46

Zeventien jaar werkte hij voor huis-aan-huiskranten. Hij schreef er voornamelijk positieve stukjes. Op zijn 48ste kreeg Herman Sandman opeens een kans bij het Dagblad van het Noorden. Dat viel nog niet mee.

De dag na de uitreiking van de Groninger Persprijs 2013, toen ik een ‘spraakmakende’ column had voorgelezen, getiteld Een positief stukje, werd ik gebeld door de hoofdredacteur van het Dagblad van het Noorden. Hij begon met: “Geloof jij in toeval?”

Eh.. Nee.

Waar ik vandaan kom, Oost-Groningen, is niks tussen hemel en aarde. Toeval, lotsbestemming, karma en zen, daar doen wij niet aan. We verwachten nooit iets. We nemen het leven zoals het komt en het komt zoals we het verwachten: drie keer niks.

Het enige waarmee de Sorghvliethal in Veendam volstroomt met iets wat ons boven de pet gaat is de Kamasutra-beurs.

Mijn verwachtingen van het gesprek waren dan ook niet hooggespannen, maar de hoofdredacteur meldde dat ik een kans kreeg bij het Dagblad van het Noorden.

Ik zat zeventien jaar bij de huis-aan-huisbladen. Stukjes schrijven voor titels als de Veendammer, HS-krant, Gezinsbode, Kanaalstreek/Ter Apeler Courant, Eemsbode, Westerkwartier, Noorderkrant.

Positieve stukjes.

Zeventien jaar

Zeventien jaar is een lange tijd en ik had ook wel wat anders gewild, maar op sollicitaties, bij eerst het Groninger Dagblad en later bij het Dagblad van het Noorden, kreeg ik brieven terug die eindigden met: ‘Bedankt voor de belangstelling in ons bedrijf’ en ‘We wensen u veel succes met uw carrière elders.’

Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat als je dat drie keer leest, je bij de vierde vacature niet denkt: hé, een kans.

Dus ging ik door met wat ik deed: positieve stukjes schrijven. En als er eens geen Kamasutra-beurs was, zat ik thuis aan de keukentafel. Mijn ambities leefde ik vooral buiten het bedrijf uit en dat resulteerde in elf boeken, drie literairjournalistieke prijzen, twee viersterren recensies in de Volkskrant, het lidmaatschap van het Genootschap Groninger Pers Prijs en boeken nummer twaalf, dertien en veertien zijn in de maak.

Een beetje snakken

Dat was een beetje snakken, maar ik dacht: op zeker moment zal het wel opvallen dat ik best iets kan, maar dat gebeurde niet. Ik heb lang getwijfeld of ik voorgaande op zou schrijven omdat je dat niet doet, pochen over jezelf, maar ik krijg nu van Dagblad-mensen terug dat het idee bestond dat ik ‘daar wel lekker zat, bij de weekbladen’. Dat is bij deze dus rechtgezet.

Het telefoontje van de hoofdredacteur kwam ook nadat ik me al lang en breed had neergelegd bij het feit dat ik bij de NDC Mediagroep in ieder geval geen carrière zou maken. Ik was 48 jaar. Dat ging hem niet meer worden. Ik vond het ook goed. Als het zo moest zijn, dan moest het zo zijn. Sterker: het hoefde niet eens meer. Op mijn leeftijd moest je geen beginnend regioverslaggever willen zijn.

Dat alles zei ik echter niet. Omdat het alternatief, nog eens zeventien jaar bij de huis-aan-huisbladen, toch niet zo aanlokkelijk leek, hoorde ik mezelf antwoorden: ,,Ja, leuk. Mooie uitdaging. Bedankt.’’

Een andere wereld

Waarna ik belandde in een compleet andere wereld. Positieve stukjes kon ik bij het Dagblad vergeten. Dat wat binnenkwam via de mail, de basis voor alle huis-aan-huisbladen, werd zowat volledig genegeerd. Het was andersom: het werd pas interessant als er stront aan de knikker was. Daarover kreeg je meestal geen mail.

Het duurde even voordat ik dat door had. Op het voorstel voor een artikel over een schoenlapper die geld inzamelde voor een goed doel reageerde mijn chef met een vies gezicht.

Ik dacht aan wat ik fotograaf Hans Zuidema eens hoorde zeggen: ,,Tja, mevrouw. Als iedereen gewoon doet wat ie moet doen komt er nooit meer een krant uit.’’

Die quote gebruikte ik vorig jaar ook in de column, net als die van David Bernstein: ,,Nieuws is alles wat ongerijmd is.’’

Na twaalf maanden bij het Dagblad weet ik dat echt niemand doet wat ie zou moeten doen en dat ‘ongerijmd’ beter kan vertaald worden als ‘een puinhoop’.

Tynaarlo

Mijn werkgebied is de gemeente Tynaarlo en in het jaar dat ik er werk scheelde het niet veel of het geliefde Sprookjeshof had de deuren gesloten, ging de Prins Bernhardhoeve failliet, schreef ik dat er een nieuwe bestuurscrisis in de maak was en werden alle bijenvolken in de driehoek Stadskanaal, Hoogezand-Sappemeer en Haren preventief uitgemoord vanwege Amerikaans vuilbroed.

De plaatselijke bakker schuimbekte door de telefoon dat ik die vertrouwelijke brief onmiddellijk moest verscheuren en ik zat een half uur met de nieuwe burgemeester aan de telefoon omdat ik had geschreven dat de raadsvergaderingen wel wat compacter mochten.

Een komisch bedoeld stukje van mij over het behoud van de bitterbal tijdens raadsvergaderingen werd door SBS6 en GeenStijl opgeklopt tot krokettenoorlog en tot mijn schrik zag ik GroenLinks Tynaarlo en CDA Tynaarlo ’s avonds op de televisie. De een met een schaal humus voor zich, de ander met een schaal bitterballen.

Het ging maar door. Op mijn vrije dag had ik woedende voorzitters van belangen- en dorpsverenigingen aan de telefoon, met teksten als ‘We zijn er he-le-maal klaar mee’ en tijdens debatten zaten ondernemers hoofdschuddend op de publieke tribune.

Alles mis

Afgaand op bronnen die niet via de mail werkten ging alles wat mis kon gaan in Tynaarlo mis in de sectoren bouwen en wonen, verkeer en vervoer, welzijn, cultuur, economie, sport en onderwijs. Ik begreep niet hoe iemand daar nog kon wonen. Niks was geregeld.

Het ging te ver om te zeggen dat ik de positieve stukjes miste, maar als iemand mij vroeg hoe het bij het Dagblad ging zei ik: “Leuk. Wel even wennen.”

Dat heeft ook met mijn afkomst te maken. Als je een hele jeugd lang hoort dat het niks wordt, dan is het desastreus voor je wereldbeeld als blijkt dat het inderdaad niks is geworden.

Ik, brenger van al dat slechte nieuws, begin me ook medeverantwoordelijk te voelen. Ik durf amper nog de afdeling voorlichting te bellen en omdat ik elke dag vanuit Slochteren naar Assen rij heb ik het gevoel dat zelfs de aardbevingen mij achterna zijn gekomen. Ook Noord-Drenthe is nu rampgebied.

Ik probeer het af en toe minder hard op te schrijven, zodat de mensen niet depressief van de krant worden, maar een collega adviseerde mij om het college juist naar huis te schrijven.

“Waarom?”

“Omdat het een slecht college is”, was het antwoord.

“Hoezo? Het zou toch best kunnen dat het beter gaat nu?”

“Nee.”

Leuke dingen

Goed, er zijn leuke dingen. Zoals dat alle overuren en onkosten gecompenseerd worden. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Zoals een interviewtraining bij Frénk van der Linden.

Zoals dat ik als voetballer die niet verder kwam dan de vierde klasse KNVB voor de voorpagina een beschouwing mocht schrijven over Louis van Gaal.

Maar ik leverde mijn interview met klotsende oksels in en verwachtte half en half een telefoontje van een briesende bondscoach.

Twijfels of ik een echte journalist ben heb ik altijd gehad. Ik ben een naïeve man die nog steeds hoopt dat het een keer goed gaat met de wereld, terwijl je er bij het Dagblad van uit moet gaan dat elke burgemeester, wethouder, clubbestuurder en evenementenorganisator, zelfs de schoenlapper met zijn goed doel, er een potje van maakt en dat al liegend en bedriegend probeert te verdoezelen, ondertussen tonnen gemeenschapsgeld verdonkeremanend.

Het zal geen verrassing zijn dat mijn twijfels in dienst bij het Dagblad van het Noorden alleen maar groter zijn geworden. Al hoor ik soms lovende woorden, ik sluit niet uit dat de hoofdredacteur morgen, of op een andere dag na de uitreiking van de Groninger Persprijs 2014 belt en zijn verhaal dit keer begint met ‘Tja…’

De tekst sprak Herman Sandman uit tijdens de uitreiking van de Groninger Persprijs 2014 op 23 april 2015 in Lola, en verscheen eerder ook op zijn weblog.

The post Een negatief stukje appeared first on De Nieuwe Reporter.

Categorieën: Aanbevolen door FPD

Journalistieke onafhankelijkheid heeft ook een prijs

De Nieuwe Reporter - ma, 20/04/2015 - 21:35

Betaalde relaties van journalisten met nieuwsbronnen zijn niet verboden, maar kunnen wel op steeds meer kritiek rekenen. Waar media anderen scherp afrekenen op de schijn van belangenverstrengeling, vormt dat fenomeen in eigen kring soms een bijzondere blinde vlek.

Media berichten wekelijks over de schijn van belangenverstrengeling in het publieke leven. Kamerleden en toezichthouders weten er alles van: relaties of werkzaamheden die raakvlakken hebben met een publieke functie, kunnen op warme belangstelling rekenen. En zelfs het niet tijdig melden van in principe toelaatbare nevenfunctie kan je de kop kosten.

“Hij had een jaar lang een betaalde nevenfunctie bij een organisatie die actief is op gebieden die zijn portefeuille raken”, klonk het bijvoorbeeld bij het vertrekt van VVD-Tweede Kamerlid René Leegte.

Soms brengen media het onderwerp als open vraag: “Hoe integer zijn onze politici? We zoomen deze week in op een concreet geval waarbij we de vraag stellen: is bij deze bewindspersoon sprake van de schijn van belangenverstrengeling?”

Andere keren is het een expliciete aanklacht: “Driekwart van de dienstreizen van NZa-voorzitter Langejan wordt betaald door bedrijven waarvoor de NZa controleur of opdrachtgever is.”

Morele barometer

De maatschappelijke mores is veranderd: ook in de accountancy en de rechterlijke macht is het combineren van nevenfuncties inmiddels aan regels gebonden, en wordt er tegelijkertijd meer transparantie gevraagd. Er kan minder en er moet meer worden uitgelegd. De journalistiek doet er vanzelfsprekend verslag van alsof ze de morele barometer van de samenleving helemaal snapt.

Maar dat is toch niet echt vanzelfsprekend, getuige de terugkerende discussie over bijklussen in de journalistiek. In 2004 bracht Reporter het onderwerp al uitgebreid onder de aandacht, en nog maar drie maanden voordat ‘snotneus’ het beeld ging domineren, legde NRC Fons de Poel langs de meetlat. Inmiddels kijken sommige sites met een breder zoeklicht naar journalistieke nevenwerkzaamheden.

Geen mediatraining

De reactie van de hoofdredactie van KRO-NRCV op De Poels nevenwerkzaamheden was begin dit jaar mild en relativerend: geen probleem, er is nog nooit een klus afgewezen. Betaling van journalisten door nieuwsbronnen die ook in de verslaggeving van Brandpunt figureren was niet in conflict met de interne gedragscode: “Het handelen van een medewerker wordt niet beïnvloed door oneigenlijke belangen en zelfs de schijn daarvan wordt vermeden.” De belangrijkste don’t blijkt het geven van mediatraining. “Dat vindt KRO-NCRV een stap te ver.”

De voorschriften uit de gedragscode blijken niet erg dwingend, al ontbreekt er uitleg om echt te begrijpen waarop die regels dan wél precies van toepassing zijn. Bij het terugtreden van De Poel bij Brandpunt is overigens een nieuwe gedragscode aangekondigd ‘voor alle journalistieke presentatoren die in de actualiteit opereren‘. Die code moet misstanden over nevenactiviteiten gaan wegnemen.

Publiek vertrouwen

Hopelijk gaat een nieuwe code wat uitgebreider uitleggen waarom er gedragsregels voor nevenwerkzaamheden zijn. Onafhankelijkheid is namelijk het definiërende uitgangspunt van de journalistiek, de voorwaarde voor een vrije pers. Het is de basis voor publiek vertrouwen dat media het hele verhaal vertellen, en in berichtgeving en keuzes niet door druk of andere loyaliteiten worden gestuurd. Zelfs twijfel daaraan is al schadelijk.

Bij het oordeel over wat wel en niet de onafhankelijkheid schaadt, is de beroepsgroep zelf de maat der dingen, menen sommigen. “Ik denk dat een goede journalist, die die roeping ook echt ervaart, prima in staat is om dat in de gaten te houden, om die rol op verschillende podia te spelen”, zegt hoogleraar journalistiek Jeroen Smit bij het Mediaforum op Radio1.

Compenseren in beloning

Smits visie is gemeengoed, maar helaas werkt het niet meer zo anno 2015. Vraag maar aan gesneefde Kamerleden en toezichthouders, die zich van geen kwaad bewust waren. Zelfs als een journalist geen enkele invloed ervaart, en de geijkte rechtvaardiging aanvoert – kennis en contacten opdoen – dan nog is publieke twijfel aan de onafhankelijkheid even schadelijk. Het heet niet voor niets schijn van belangenverstrengeling.

De oplossing zit ook niet in het arbeidsrecht. Zo pleit Smit ervoor om goed te kijken naar de arbeidsrelatie tussen journalist en opdrachtgever: “Het hangt helemaal van het contract af.” Als het om freelancers gaat, heeft een medium in principe niets te eisen. En als ze wel eisen willen stellen aan de combinatie van werkzaamheden, moeten ze ‘m daarvoor ‘compenseren in de beloning’, aldus Smit. Onafhankelijkheid is zo bekeken geen journalistieke norm of maatschappelijk doel, maar redactioneel imago-beleid waarvoor professionals schadeloos moeten worden gesteld.

Schnabbelen is niet verboden

Het wordt tijd dat media beter beseffen dat ze dezelfde risico’s lopen op het verwijt van de schijn van belangenverstrengeling als alle andere sectoren en instituties. Want waarom zou de maat die media anderen nemen, niet op de eigen kring van toepassing zijn? De uitzonderingspositie die sommigen claimen, heeft veel weg van een blinde vlek. Dat er nog altijd luchtig over ‘schnabbels’ wordt gesproken is een verhullend frame dat een serieuze discussie in de weg blijft staan.

Het gaat namelijk gewoon om betaalde relaties met nieuwsbronnen die de onafhankelijkheid van journalistiek werk in twijfel kunnen trekken. Net zoals betaalde relaties de onafhankelijkheid van politici, rechters, accountants en toezichthouders in twijfel kunnen trekken. Het betekent niet dat journalistiek freelancen voor verschillende opdrachtgevers of bijklussen of schnabbelen verboden is, maar wel dat bepaalde combinaties niet meer vanzelfsprekend op applaus kunnen rekenen. De tijden zijn veranderd.

The post Journalistieke onafhankelijkheid heeft ook een prijs appeared first on De Nieuwe Reporter.

Categorieën: Aanbevolen door FPD

EUROVISION ACADEMY Master Class: What News for what audience?

EJC Events Calender - di, 21/10/2014 - 16:01
[Switzerland] - This masterclass with help professionals understand the motivation of the news consumers. For anyone working in news production, it is essential to be aware of the audience and what motivates them to consume the news. Because in these fast changing times, you can best keep up with the evolving techniques by looking at how people are using them.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

The 15th International Symposium on Online Journalism

EJC Events Calender - di, 21/10/2014 - 16:01
[USA] - The International Symposium on Online Journalism at the University of Texas at Austin delivers a unique and rich repository of information on the progress of Online Journalism, with comments and insights from professionals and scholars who have been working on the frontlines.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

7th Digital Innovators’ Summit

EJC Events Calender - di, 21/10/2014 - 16:01
[Germany] - The Digital Innovators’ Summit is an annual international digital media conference designed to bring together senior executives from content businesses, technology innovators and solution providers to understand emerging trends, share innovative ideas and solutions, see new relevant technologies and network.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

BBC Academy’s Women in Radio

EJC Events Calender - di, 21/10/2014 - 16:01
[United Kingdom] - The BBC Academy in conjunction with BBC Local Radio is holding two further awareness days for women who are interested in presenting on BBC Local Radio in England.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

The 4th International Conference on M4D Mobile Communication for Development

EJC Events Calender - di, 21/10/2014 - 16:01
[Senegal] - The conference is the fourth in the M4D biennial series following the inaugural conference in Karlstad, Sweden in 2008. The 2nd conference was in Kampala, Uganda in 2010 and the 3rd in New Delhi, India in 2012. M4D2014 aims to provide a forum for researchers, practitioners and all those with interests in the use, evaluation, and theorizing of Mobile Communication for Development.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

International Journalism Festival

EJC Events Calender - di, 21/10/2014 - 16:01
[Italy] - The annual Perugia International Journalism Festival is the leading journalism event in Italy. It is an open invitation to listen to and network with the best of world journalism. The leitmotiv is one of informality and accessibility, designed to appeal to journalists, aspiring journalists and those interested in the role of the media in society. Simultaneous translation into English and Italian is provided. The festival is open to the public free of charge.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

Jacques Gevers est décédé à 63 ans

Le Fonds pour le journalisme - di, 11/09/2012 - 09:34
Il faisait partie du jury du Fonds pour le journalisme C'est avec une grande tristesse que nous avons appris, lundi, le décès de Jacques Gevers, âgé de 63 ans. Au terme d'une carrière remarquée, d'abord comme journaliste puis comme rédacteur en chef et enfin comme directeur de la rédaction au Vif/L'Express, Jacques était toujours actif dans le monde des médias. Depuis la création du Fonds pour le journalisme, en 2009, il faisait partie du jury qui sélectionne les projets journalistiques d'enquête. C'est toujours avec une grande gentillesse et une ouverture d'esprit remarquable qu'il analysait les projets des journalistes. Le grand reportage, l'enquête et l'investigation le passionnaient. Jacques appréciait le dynamisme des jeunes journalistes, il aimait les voir se lancer dans des projets ambitieux, et il voulait les encourager avec les bourses attribuées par le Fonds.
Mercredi 5 septembre, alors que se préparait une nouvelle délibération du Fonds, Jacques a été victime d'un accident vasculaire cérébral (AVC). Hospitalisé depuis lors dans un état critique, il est décédé lundi.
Toutes nos pensées vont à sa famille et à ses proches.
Categorieën: Aanbevolen door FPD

44.124 Eur pour vos enquêtes

Le Fonds pour le journalisme - vr, 07/09/2012 - 12:15
L'échéance du 15 septembre approche à grand pas. Envoyez vos projets. Le Fonds pour le journalisme dispose de 44.124 euros pour son 12e appel à projets. Ceux-ci doivent être rentrés au plus tard le 15 septembre à minuit via le formulaire d'inscription en ligne. Le secrétariat du Fonds peut vous aider à boucler vos dossiers. Ne tardez pas. Et veillez à rencontrer tous les critères mentionnés sur le site du Fonds et dans son règlement général.
Categorieën: Aanbevolen door FPD
""