Artikels

Europa is wél sexy

(BRUSSEL, februari 2004) - Van een redacteur van de complexe 21e eeuw wordt verwacht dat hij een renaissancemens of ‘homo universalis’ is. Hij moet over alles kunnen rapporteren en is overal en altijd inzetbaar. Dit gaat diametraal in tegen de tijdgeest, die er één is van specialisatie en internationalisering. De ontwikkeling van de Europese Unie is zo een fenomeen van internationalisering en te complex om als redacteur-enkeling te verslaan. De EU vraagt om constant onderzoek en special forces.
Elk medium dat meerwaardezoekers als doelgroep heeft, zou over een team van EU-specialisten moeten beschikken dat rapporteert over de ins and outs van de leden van de Europese instellingen.

Helaas bestaan in Vlaanderen geen dergelijke gespecialiseerde redactieteams. Journalisten rapporteren enkel over een Europese top of de Conventie, gelardeerd met af en toe een schandaaltje of fait divers. Het verslag krijgt meestal de vorm van een ‘uitsmijter’ die de hoofdredactie systematisch bij de rest van het uit het ‘buitenland’ afgezakte nieuws dresseert.

Wil je het publiek warm maken voor dit avontuur dat de Europese Unie heet, dan is er geen nood aan een doorgeefluik van nieuwtjes maar wel aan researchjournalistiek. Als journalisten goed genoeg zoeken, zullen ze moeten vaststellen dat dit onderwerp wél sexy is en dat het mogelijk is Europa op een eenvoudige manier te duiden. In tegenstelling tot wat hoofdredacteurs beweren. Te duur? Er bestaat een Fonds Pascal Decroos dat researchjournalistiek subsidieert.

Ides Debruyne

Deze tekst werd gepubliceerd in MO* nr. 10 - februari 2004 (Forum, p. 23)

Terug