Voor de viering van tien jaar democratie, in 2004, is het tijd voor een balans. Een portret van Zuidafrikanen van nu tegen een achtergrond van hun portretten uit de jaren '80, het hoogtepunt van de bevrijdingsstrijd, het dieptepunt van de repressie. Het is tijd voor lange gesprekken met de vrienden van toen die zich nu bezig houden met het uitoefenen van de macht in regering, parlement en partij, die toen vervolgd werden en nu recht spreken; of die nu dure zakenmensen zijn geworden (hoe?, waarom?); of die nog steeds even integer en kritisch doorvechten; of die jonge guerrilla-strijders van toen die nu niets hebben en al helemaal geen toekomst; of die wachten op een voortijdige en tegelijkertijd verlate dood, niet door de kogels van toen maar door Aids. Tijd ook voor enkele gesprekken met anderen, de vijanden van toen, die de Apartheid in stand hielden of er tenminste van profiteerden. Wat is er met hen gebeurd? Kortom, hoe zien die Zuidafrikanen hun land en zichzelf nu?

In Jemen circuleren er naar schatting 17 miljoen vuurwapens en vallen er jaarlijks meer dan 2.000 doden door het gebruik ervan. Op een bevolking van 21 miljoen zielen zijn dat cijfers die kunnen tellen. Het is gebruikelijk dat een gezin minstens één wapen bezit. De meeste wapens kwamen het land binnen in de jaren '60 tijdens de oorlog tussen traditionalistische Noord-Jemen en het marxistische Zuid-Jemen. In 1994 werd een einde gemaakt aan het conflict en vielen veel wapens in handen van verschillende etnische groepen in het land. Door de gemakkelijke beschikbaarheid van vuurwapens, de stijgende criminaliteit en de veranderde wereld na 11 september is er een serieus probleem ontstaan in Jemen.

Op zoek naar de onbekende kant van het zwarte continent
Vraag de doorsnee Belg naar drie woorden die hij met 'AFRIKA' associeert. De kans dat hij 'Ghana, Botswana en Mozambique' antwoordt, is verwaarloosbaar klein. Jammer, want stuk voor stuk zijn dat buitenbeentjes in Afrika, die elk op een heel eigen manier staan voor een ander, en meer hoopvol Afrika. Zijn de drie daarom bij ons nog zo onbekend?

David Van Reybrouck beschrijft voor het eerst de verbijsterende geschiedenis van Congo, van ruim voor de komst van de ontdekkingsreiziger Stanley tot en met de invloed van China in de laatste tien jaar en de recente economische crisis. Hij baseert zich niet alleen op zeldzaam archiefmateriaal en baanbrekend onderzoek, maar vooral ook op honderden gesprekken die hij met Congolezen voerde. Zijn ooggetuigen gaan van eeuwlingen tot kindsoldaten, van rebellenleiders tot smokkelaars, van ministers tot maniokverkoopsters. Hun verhalen heeft de auteur in zijn grote geschiedenis geïntegreerd.

Het resultaat is een bijzondere beschrijving van anderhalve eeuw Congo, een meeslepende geschiedenis die systematisch het perspectief van de Congolezen belicht.  

ISLAMABAD -- Een deel van Pakistan werd door de Amerikaanse president Obama omschreven als het gevaarlijkste gebied ter wereld. Het hele land is gevaarlijk in een dubbele betekenis: gevaarlijk voor zichzelf, want op weinig plaatsen zijn de aanslagen en de slachtoffers zo dik gezaaid, maar ook gevaarlijk voor de rest van de wereld. Want de aanslagen worden geëxporteerd en het land beschikt over een nucleair arsenaal dat volgens sommigen dubieus beveiligd is. Rudi Rotthier keerde na twintig jaar naar Pakistan terug. Hij reisde eerst behoedzaam, want op elke straathoek kan een aanslag gebeuren of een kidnapper klaarstaan. Maar al vrij snel werd hij overweldigd door een offensief van agressieve gastvrijheid.

Rinckhout ontdekt verdoken politieke stellingnamen in het boek en ontraadselt waarom Elsschot als linkse humanist dit boek 'moest' schrijven. Rinckhout vlooide ook archieven uit, vond niet eerder gepubliceerde brieven en deed Elsschots tocht over. Op basis daarvan schreef hij een spannend verhaal over leven en letteren, waarin de werkelijkheid de fictie inhaalt.

Naar aanleiding van de gebeurtenissen rond 11 september 2001 is Rudi Rotthier, ruwweg vanaf 1 januari 2002, aan een wereldreis door moslimlanden begonnen. Hij is vertrokken in Marseille, en zal de volgende landen aandoen: Tunesië, Algerije, Marokko, Mauretanië, Nigeria, Midden-Oosten, Turkije, Iran, Kasjmir, Bangladesj, Indonesië om uiteindelijk in Afghanistan te eindigen.

Dit bijzonder journalistiek project gaat na of en in welke mate Maurice Maeterlinck, de enige Belgische Nobelprijswinnaar letterkunde totnogtoe, zich aan plagiaat bezondigd heeft tijdens het schrijven van zijn 'La Vie des Termites' (1926).
Freelance-journalist David Van Reybrouck deed gedurende meer dan drie maanden intensief archiefonderzoek in België en Zuid-Afrika om de affaire uit te lichten en te duiden.

De Nederlandse filosoof Spinoza ‘hangt in de lucht’ en kent een merkbaar groeiende belangstelling, maar Nederland lijkt zich tegelijk wat af te keren van de vrijheid van meningsuiting en tolerantie die in diens werk bepleit worden.

 Met zijn Koranroute hield Rudi Rotthier zijn lezers maandenlang in de ban. Nu onderneemt hij een journalistieke tocht door de Verenigde Staten, met als simpele opdracht: wat weten we eigenlijk van de Amerikanen? Tot de presidentsverkiezingen in november 2004 rapporteert Rudi Rotthier dagelijks en maandelijks vanuit de Verenigde Staten, een land van, althans voor hem, stijgende verbazing.

Al voor de vierde keer op rij was het Antwerpse theatergezelschap Tg Stan eind 2003 te gast op het toonaangevende Festival d'Automne in Parijs. Samen met Cie De Koe en Maatschappij Discordia maakte het gezelschap er een maand lang de bühne van het Théâtre de la Bastille onveilig met de voorstelling Du serment de l'écrivain du roi et de Diderot, gebaseerd op de paradox van de toneelspeler van Denis Diderot. Het is een voorstelling met behoorlijk wat subversief potentieel, een twee uur durende aanval op de klassieke theateropvattingen. De voorstelling werd door de Franse pers bijzonder lovend onthaald. Maar hoe gefundeerd waren de lofbetuigingen? Is de voorstelling echt aangekomen of werd ze al te snel als louter 'exotisch' en 'grappig' geklasseerd? En als dat laatste het geval was, is dat dan niet een gemiste kans geweest? 

Beeldvorming en consequenties van een burgeroorlog doorheen het leven van drie Vlaamse priesters. 

Toen theatermaker Luk Perceval (1957) in juni 2005 stopte bij Het Toneelhuis, liet hij in Vlaanderen een carrière na van 25 jaar. Het is een opmerkelijk parcours, met ongekende triomfen en persoonlijke dieptepunten. Zijn bewogen jeugd en turbulente leven zijn een voedingsbodem voor zijn werk op de planken. Uit dit spanningsveld groeiden successen als De meeuw, Wilde Lea, Joko en Ten Oorlog, die brede publieksgroepen in vervoering brachten en recensenten deden juichen. Hoe kon een kleine splinterbeweging als Blauwe Maandag Cie vanuit de marge uitgroeien tot Vlaanderens grootste stadstheater? 

Amerikawatcher Björn Soenens neemt je mee op een fascinerende reis door Amerika, het land en zijn bewoners. Lees over dat verbluffende land vol dromers en bedriegers.

Terwijl Brazilië in Brussel uitpakt op het cultureel festival Europalia, tempert fotograaf Guido Sterkendries de vreugde met ontnuchterende beelden uit het gastland. Uit economisch winstbejag neemt de bescherming van het Amazonewoud af: houtkapperij en platbranden bedreigen de longen van de wereld.

 Dat enkel politici en ambtenaren wetten schrijven is één van de grootste leugens van deze tijd. Net als in Washington worden ook in Brussel de ware krachten achter het politieke circus steeds zichtbaarder. Ze presenteren zichzelf als lobbyisten die meepraten over nieuw beleid. Naar schatting zijn er zeker 2000 tot 3000 belangenorganisaties en lopen er 10.000 tot 30.000 lobbyisten rond bij de EU. Met andere woorden: voor ieder lid van het Europees Parlement zijn er zeker drie lobbyisten en voor iedere commissie-ambtenaar minstens één. 

De Belgische militairen in Mali dreigen beschoten te worden met Belgische wapens en munitie, die in handen zijn gevallen van de islamistische opstandelingen. De wapens zijn afkomstig uit Libië, maar werden geleverd door vroegere Belgische regeringen, blijkt uit materieel bewijs en archiefonderzoek. Sinds de Libische revolutie worden ze verspreid in de Arabische wereld.

BRUSSEL - Twee vrouwen getuigen hoe zij ongewenst zwanger worden, en waarom de beslissing hun kind af te staan zich opdrong. Het nemen van de beslissing is één ding. hiermee leven is iets anders. Hoe verwerk je dit? Hoe leef je hiermee?

Vanaf dit schooljaar worden in België geen kandidaats- en licentiaatsdiploma's meer uitgereikt. Ook onze universiteiten en hogescholen zijn overgestapt naar het door Europa opgelegde BaMa-systeem. Dit nieuwe diplomasysteem volgt het Angelsaksische model met titels als bachelor, master en Ph D (Doctor of Philophy). Hebben de Europese autoriteiten rekening gehouden met de verhoogde 'onderwijscriminaliteit' die hun hervorming met zich mee zal brengen? Op dit eigenste moment draait in Brussel een grote internationale zwendel in universitaire titels.

De belangrijkste Belg in het buitenland is niet Guy Verhofstadt of Kim Clijsters. De belangrijkste Belg heet Francis Dessart die over meer internationale diploma's en internationale functies beschikt dan Willy Claes en de rest van zijn landgenoten bij elkaar geteld. U kent hem niet? Dat kan zijn. De eerwaarde geheimagent, professor en ambassadeur Francis Dessart werkt in de schaduw. Hij draait rond de weke onderbuik van grote internationale organisaties als de Verenigde Naties, de niet-gouvernementele organisaties en het 'andersglobalisme'. Daar speelt hij al meer dan dertig jaar mee in een van de grootste, wereldomspannende oplichtingcircuits die deze aarde ooit heeft gekend. Het verhaal van een Belgische wereldburger in Deng.

Ooit was Antwerpen hét centrum van de wereld voor handel en het bewerken dan diamant. Ooit slepen vele tienduizenden arbeiders in Antwerpen en Amsterdam de ruwe steentjes tot hun begeerde, fonkelende vormen. Zij creëerden met hun vakmanschap uiteindelijk de waarde en de exclusiviteit van dit luxeproduct par excellence. De Antwerpse diamantnijverheid genoot na verloop van tijd dan ook veel aanzien. De vakkennis van de diamantbewerkers was het fundament voor het imago van Antwerpen als hét wereldcentrum voor diamant.
Anno 2005 is de handel er nog wel, maar de roemruchte Antwerpse diamantnijverheid is op sterven na dood. In een globaliserende context is het bewerken van diamant hier te arbeidsintensief en dus te duur geworden.

Sinds de beruchte 'Battle of Seattle' eind 1999 is de Wereldhandelsorganisatie (WTO), na IMF en Wereldbank, voor de andersglobaliseringsbeweging de nieuwe kop van jut geworden. Opvallend is dat er velen tégen de WTO zijn, zonder altijd even goed te weten wat er zich in het Geneefse hoofdkwartier nu precies afspeelt. Is het inderdaad een neoliberaal bolwerk waar de rijke Oeso-landen de arme landen onder de knoet proberen te houden? Of ligt het iets genuanceerder? Hans van Scharen ging een week 'bivakkeren' bij de WTO aan het meer van Genève om dit eens van dichtbij te onderzoeken. Door met voor- en tegenstanders te spreken ontdekte hij dat beide 'kampen' een beetje gelijk hebben en dat er de komende tijd veel op het spel staat. Zowel voor rijke als voor arme landen.

Politieke journalisten die voortdurend met politici optrekken, die a.h.w. op elkaars schoot zitten. Journalisten die in kranten en tijdschriften o.m. de autopagina's volpennen of de toeristische trips voorstellen en door belanghebbenden met allerlei snoepreisjes en andere cadeaus worden gepaaid...  De wildste verhalen doen de ronde.

In de jaren negentig groeide de regionale luchthaven van Oostende uit tot een van bedrijvigheid gonzend piratenhol 'met internationale uitstraling'. De gangsters van de lucht – de cargomaatschappijen die instaan voor transporten van wapenhandelaars, drugstrafikanten en allround smokkelaars - herschiepen Oostende tot een kruispunt van intercontinentaal misdaadverkeer. Hun vliegtuigen maakten daarbij zoveel lawaai dat de omwonenden zich in actiegroepen organiseerden. Nu, bijna tien jaar na de eerste berichten over dat criminele aan- en afvliegen, heet de luchthaven officieel Ostend Bruges International Airport en is de sp.a'er Johan Vande Lanotte haar politieke beschermheer. Het is nu allemaal anders, zeggen specialisten en politici. De laatste jaren zijn er geen spectaculaire partijen illegaal militair materiaal meer gevonden en de luchthavendirectie heeft met de zegen van Vande Lanotte de goedkope Ierse maatschappij Ryanair binnengehaald. Maar zijn de criminelen echt uit Oostende vertrokken?

Waarschijnlijk zet de Belgische regering nog dit jaar het licht op groen voor de definitieve, ondergrondse berging van het kernafval. Kostenplaatje: enkele miljarden euro’s. Daar betaalt de belastingbetaler bijna de helft van. Of de grootste afvalproducent Electrabel de rest zal ophoesten, is nog maar de vraag.

BRUSSELS — Buiten de gebaande paden gaan en dingen ontdekken die nog niemand eerder heeft beschreven. Het lijkt wel de droom van élke onderzoekende journalist. Hoe Onderzoeksjournalistiek van Luuk Sengers licht alle fasen door, van idee tot succesvolle story.

 Al sinds 1956 is het stoffelijke overschot van de in 1946 gefusilleerde NSB-leider Anton Mussert spoorloos. Een rondgang in extreemrechtse kringen in Vlaanderen werpt voor het eerst enig licht op dit mysterie. Militanten van de verboden militie VMO zeggen dat ze Mussert hebben herbegraven in gewijde Vlaamse grond. Freelance journalist Hans van Scharen beschrijft de bizarre geschiedenis van 'Operatie Wolfsangel'.

 In de uitzending een reportage van Kim Strobbe over de gevolgen van meer dan 20 jaar oorlog in Afghanistan, aan de hand van een gesprek met Jennie Vanlerberghe (journaliste en vredesactiviste) en prof. Dr. Sven Biscop (defensiespecialist bij het Koninklijk Instituut voor Internationale Betrekkingen).
Na de reportage volgt een gesprek van Martin Coenen met oorlogsjournalist Robert Fisk over de situatie in Afghanistan, Irak & de rest van de wereld na 9/11.
Schrijver Tom Naegels geeft in Tegenlicht zijn visie over de oneindige oorlog in Afghanistan.

BRUSSEL -- De Brusselse huisvesting zit in een zware crisis. De wachtlijst voor een sociale woning bedraagt nu al 25.000 gegadigden en dreigt enkel langer te worden door de stijging van de woonprijzen op de privémarkt. Vandaag vormen sociale woningen slechts acht procent van het totale woonpark. Die worden hoofdzakelijk beheerd door de 34 sociale huisvestingsmaatschappijen van het Brussels Gewest. Zullen zij hun steentje bijdragen om de steeds groeiende vraag naar betaalbare woningen te beantwoorden? Maar vooral: Zijn zij in staat hun huidige woningpark als ‘een goede huisvader’ te verzorgen? Brussel Deze Week (BDW) ging dankzij de steun van Het Fonds Pascal Decroos op onderzoek en nam de werking van de grootste Brusselse huisvestingsmaatschappij De Anderlechtse Haard onder de loep. Het resultaat daarvan vindt u de komende weken in de reeks: Thuis bij de Anderlechtse Haard.