Omdat iedere controle ontbreekt, blijft de Belgische wet op de wapenhandel dode letter. Een recente wapendeal tussen China en Sierra Leone, waarin een Belg als tussenpersoon optrad, baart nu zelfs de Verenigde Naties zorgen.

Marc Spruyt bewerkte de beste teksten van Blokwatch over het Vlaams Blok-proces, de naamsverandering, het racisme van de partij, het heimwee naar een fout verleden, het geweld, de ideeën over vrijheid, cultuur en media, het economische congres, het cordon sanitaire en de toekomst van Antwerpen.

De onthullende Knack-reportage van freelance journaliste Marleen Teugels belicht mobbing, pesterijen en ongewenst seksueel gedrag in het Belgisch leger. Ondanks pogingen van de generale staf van de krijgsmacht om een geheim rapport hierover binnenskamers te houden, slaagde Marleen Teugels er na drie maanden intensief speurwerk in hier de hand op te leggen.

BRUSSEL - De Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj woonde rustig met zijn gezin in het landelijke Evergem. Totaal onverwacht werd hij in Marokko gearresteerd en tot levenslang veroordeeld. Volgens de rechtbank was hij de militaire leider van een terreurnetwerk. Ze verklaarde hem schuldig aan contacten met Al Qaida en andere moslimterreurgroepen, het plannen van aanslagen in Marokko, internationale smokkel van oorlogswapens, een gewapende overval, witwassen van misdaadgeld en zes politieke moorden in België in de jaren 80.En toch bleek Belliraj ook een informant te zijn van de Belgische Staatsveiligheid.

Deze reeks biedt een blik op het leven van jonge werkzoekenden in Vlaanderen. Via interviews met VDAB en A. Leroy, als kabinetchef van werkgelegenheid in de Vlaamse regering, worden de beleidslijnen tav jeugdwerkloosheid besproken. Terwijl de jongeren het verhaal achter de statistieken brengen.

KABOEL - In Afghanistan woedt al dertig jaar oorlog. Dirk Tieleman heeft er in de jaren tachtig een drietal keren rondgereisd. Hij is er onlangs voor een maand teruggekeerd. Hij is gaan overnachten bij intellectuelen en verschoppelingen in vijf steden in de vier windstreken en bij boeren op het platteland. Hij heeft er urenlang met hen gepraat en er hun leven geobserveerd. Nog nooit is hen gevraagd wat zij vinden van de dertigjarige oorlog in hun land. Leven ze in angst en met een permanent onveiligheidsgevoel? Is het leven in oorlog voor hen een hel? Worden hun wanhoopskreten niet gehoord? Of gaat alles zijn gewone gang? Wordt er getrouwd net als vroeger en krijgen vrouwen en kinderen nu meer kansen? Geloven ze in een toekomst?

Dit is het verhaal van het dorp Hassana in Zuidoost-Turkije, aan de grens met Syrië en Irak. Het was een dorp van boeren en wevers in de schaduw van de berg Djudi. Hassana was een verzamelpunt, het spon de rode draad van twintig eeuwen oosters christendom in Mesopotamië en Assyrië. Het was het laatste christelijke dorp in die afgelegen regio, gekneld tussen het Turkse leger en de Koerdische PKK. Hassana werd verwoest in 1993.

Haast bij toeval komt Marleen Teugels in aanraking met het leed van zieke Balkanveteranen. Hun verhalen waren zo schokkend dat ze sinds het najaar van 1999 steeds dieper is afgedaald in de spelonken van die - voor haar - vreemde militaire wereld. Stilaan is zij erachter gekomen dat die klachten, duistere dossiers en gruwelijke feiten één groter verhaal vormen. Het gaat om de nietigheid van een mensenleven. Voor blinde doctrine, economische en politieke belangen moet alles wijken. Soldaten en burgers zijn even weinig relevant.

 Marleen Teugels onderzocht met de steun van het Fonds Pascal Decroos de manier waarop de tabaksindustrie proactief invloed uitoefent op tabakspreventie in België.

Eind mei 2004 reisde August Thiry samen met fotograaf Geert Segers en gids Melkan Ishak naar Zuidoost-Turkije en Noord-Irak. Ze bezochten er de christelijke minderheid en die exploratietocht leverde drie reportages op. Een alternatieve kijk op bevrijd gebied.

Tijdens de Bosnische oorlog (1992-1995) werden tienduizenden vrouwen en meisjes verkracht. Maar de vrouwen in Bosnië-Herzegovina zijn meer dan alleen slachtoffers. Velen zetten zich in voor vrede en veiligheid – voor en tijdens de oorlog, maar ook vandaag de dag, te midden van oplopende spanningen. 15 jaar na Dayton is er echter nog altijd nauwelijks aandacht voor de ervaringen, de realiteit en het werk van de Bosnische vrouwen. 

Wereldmuziek is goed voor steeds meer concerten en festivals. Tal van jongeren leren djembe spelen, anderen willen dreadlocks. Maar de landen waar die muzikanten uit afkomstig zijn, komen vaak alleen in het nieuws wegens oorlog, rampen of economische crisis. Het verhaal achter de muziek, de maatschappelijke relevantie ervan als catalysator van ontwikkelingsboodschappen of waarschuwing tegen aids, blijft grotendeels onverteld. Daarom heeft Dieter Telemans besloten om een serie rond wereldmuziek in de verschillende continenten te maken.

De strikte Europese wetgeving inzake migratie heeft de traditionele Afrikaanse migratiecircuits naar het Westen omgebogen naar China. Terwijl het verkrijgen van een Europees visum een lang en ontmoedigend proces is dat tot twee jaar kan duren zonder garantie op resultaat, is een Chinees visum te krijgen op één dag. Dat heeft geleid tot de vorming van Afrikaanse gemeenschappen in China, zoals de Congolese gemeenschap in het Xiaobei-district in de stad Guangzhou. 

In april 2002 trok Sarah Vanagt naar Rwanda en nam de film Fils d'Imana mee als een ingang in Rwanda's recente zoektocht naar een geschiedenis. 
In After Years of Walking komen kinderen, leraars, genocide-uitvoerders, studenten en historici aan het woord – ze bevinden zich allen in de onzekere zone tussen de oude geschiedenis en een nieuwe…

In het reportageboek 'Arm Wallonië' ontmoet Pascal Verbeken on the road tientallen Walen wier kleine verhaal onlosmakelijk verbonden is met de grote geschiedenis van Wallonië: boeren, oud-mijnwerkers, winkeliers, professoren, bedrijfsleiders, illegalen, leraren, burgemeesters, asielzoekers, truckchauffeurs, cineasten, syndicalisten,… Allen schilderen ze mee aan een veelkantig, ontroerend tableau van een land dat moeizaam zijn verloren trots probeert terug te vinden.

 De islam krijgt in België steeds meer aanhangers. Niet alleen gezinsuitbreiding en immigratie zorgen voor een stijgend aantal moslims, ook bekeren zich steeds meer landgenoten zich tot de islam.

BRUSSEL - Filip Meert, een jonge Antwerpse ondernemer, is in het jaar 2000 op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. In een grootschalige antifraudeactie van het gerecht raakt hij verzeild in de meedogenloze mangel van de Belgische justitie. Zonder enig aanwijsbaar bewijs van schuld wordt hij veroordeeld, terwijl hij zijn onschuld blijft uitschreeuwen. Tegen zijn veroordeling tot drie jaar gevangenisstraf gaat hij in beroep, waar hij – wegens het niet tonen van berouw – wordt veroordeeld tot de maximumstraf. Een nachtmerrie wordt werkelijkheid. Hij zal uiteindelijk 45 maanden in de gevangenis doorbrengen.
 

Een reeks reportages met als doel verschillende facetten van de Marokkaanse cultuur te belichten, o.a.:

• invloed van de religie (Islam) op de denk- en levenswijze en op het dagelijks leven;
• in hoeverre kunnen individuen (ook vrouwen) zelf gestalte geven aan hun eigen even (zonder inmenging van de gemeenschap);
• in hoeverre kan er sprake zijn van tolerantie en respect tegenover andere denk- en levenswijzen?

40 jaar geleden emigreerde Veysel Biçeci vanuit het dorp Pörnek op het Turkse platteland naar België. Door die verhuizing onttrok hij zijn familie aan de schrijnende armoede, en maakte hij van zijn kinderen en kleinkinderen definitief Gentenaars. Eén van Veysel's kleinzonen draagt de naam van zijn grootvader, ondertussen overleden. Zoiets schept verplichtingen. Wie de naam draagt, zet ook de traditie voort.

De joden zijn (samen met de autochtone Berbers) de enige bevolkingsgroep die vanaf de oudheid tot vandaag onafgebroken in Noord-Afrika heeft geleefd. Aan deze duizendjarige joodse aanwezigheid kwam echter een abrupt einde tijdens de twintigste eeuw. Tussen 1940 en 1970 verlieten zo'n 250.000 joden voorgoed Marokko. Het boek brengt de joods-Marokkaanse cultuur en levenswijze opnieuw tot leven.

 Bedoeling van dit onderzoek is de maatschappelijke kost van de auto in kaart te brengen.

De mondialisering gaat weliswaar gepaard met meer economische groei, maar er zijn winnaars en verliezers. Dat roept vele vragen op. Beloont de mondialisering kapitaal beter dan arbeid? Dicht de mondialisering de diepe kloof tussen arme en rijke landen en verandert ze zo de machtsverhouding tussen Noord en Zuid? En zo ja, moet het bestuur van de wereld dan niet aan die nieuwe realiteit worden aangepast? Of is dat al bezig? Wat met de milieugevolgen van de mondialisering? En is het toeval dat er nu zoveel over goed bestuur wordt gesproken? 

De christelijke arbeidersbeweging zette tussen 1992 en 2001 zowat al haar bedrijven in de uitverkoop. Zowel de buroticaverdeler Samko, het reisbureau Ultra Montes, de uitgeverij en drukkerij Het Volk en Sofadi… en dankzij een miljardendeal met Dexia ook de Bacob-bank en De Volksverzekering. Zowat 8000 werknemers moesten het warme ACW-nest ruilen voor de wereld van het grootkapitaal. Meer dan 900.000 coöperatieve aandeelhouders stonden erbij en keken ernaar. Ook in de media was de stilte oorverdovend.

In het jaar dat de Amerikanen hun president kiezen, is de economische ongelijkheid in het land groter dan ooit. Terwijl de financiële en vastgoedcrisis van 2008 veel Amerikanen opzadelde met schulden en werkloosheid, leeft een kleine minderheid van de bevolking op steeds grotere voet. De verkiezingen gaan daardoor niet langer enkel over een persoonlijke voorkeur voor de ene of de andere kandidaat, maar over welk toekomstmodel de Amerikanen willen op economisch vlak.

Explosief boek over één van de heetste politieke hangijzers. De Oosterweelverbinding, het project om de Antwerpse ring te sluiten, was de afgelopen jaren het voorwerp van een zelden geziene controverse. Het plan van de Lange Wapperbrug, een twee kilometer lange mastodont die rakelings langs de stad zou scheren, ontketende een storm van protest. Goed georganiseerde actiegroepen namen de handschoen op tegen het politieke en economische establishment, het antifront werd steeds groter.

Ibtisam wordt als kind seksueel misbruikt door haar broer. Ze kan er niets tegen doen, want in het traditionele Marokkaanse gezin waarin ze opgroeit, is de familie-eer heilig. In haar puberteit komt ze echter in opstand en durft ze voor haar eigen leven te kiezen. Een meisje voor dag en nacht is een waargebeurd verhaal over de verzwegen problematiek van incest in migrantengezinnen in Nederland.

Catherine Vuylsteke liet Afghaanse vrouwen zelf aan het woord, in een serie portretten uit zowel de hoofdstad als het zuidelijke ex-Talibanbolwerk Kandahar en de centrale bergen van de Hazarajat.

Op 28 september 2006 zijn er verkiezingen in Zambia. President Mwanawasa hoopt dat de kiezer zijn strijd tegen corruptie zal belonen, maar die kans is klein. Want Mwanawasa blijkt zelf allesbehalve schone handen te hebben. Intussen is Zambia en de wereld nog lang niet klaar met het reusachtige plundernetwerk van ex-president Frederick Chiluba. In de onderzoeken naar dat corruptienetwerk duikt België geregeld op. Tineke Van der Eecken onderzocht de hele Matrix of Plunder, ging naar Zambioa en Londen -waar een proces loopt- en belandde in Brugge en Brussel.

De Etex Group, een Belgische multinational, met 12.000 werknemers in 30 landen, beter bekend onder de naam Eternit is een wereldspeler van formaat geworden dankzij de productie van asbest. Abest, een begrip dat ergens deel uitmaakt van ons collectief geheugen, maar waar de modale burger nauwelijks de consequenties van kent, laat staan de alomtegenwoordigheid van beseft, hierin goed geholpen door een overheid die om reden van een onvoorziene milieukost schuw is voor teveel ruchtbaarheid. Bovendien, nu asbest in 2005 overal in de E.G. verboden wordt, lijken alle problemen van de baan. Niets is minder waar, een erfenis van miljoenen ton asbest bedreigt de wereldgezondheid. Zelfs wanneer alle productie vandaag de dag zou stoppen, dan nog zullen 5 à 10 miljoen mensen de komende jaren sterven aan asbest.

Meer dan de helft van de Australische gevangenen zijn Aboriginals, terwijl ze amper drie procent uitmaken van de totale bevolking. ‘Ik wil niet meer in deze realiteit leven’, zegt Syd, een gevangene die al meer dan achttien jaar van de ene cel naar de andere verhuist.