Op 1 Januari 2004 viert de eerste zwarte republiek ter wereld 200 jaar onafhankelijkheid. Deze herdenking komt echter op een ogenblik waarop de Haïtianen met een grote politieke crisis te kampen hebben. President Aristide maakt van 200 jaar onafhankelijkheid een persoonlijke zaak om zijn gecontesteerde macht te versterken. De straatprotesten tegen de president groeien en worden met geweld de kop ingedrukt. De bevolking vraagt zich af wat er met Nieuwjaar 2004 te vieren valt? Is het een reden om te feesten of om in opstand te komen?

'De grijze kolonne' is een reportage over een fenomeen dat in België al lang bestaat, dat nog toeneemt maar waarover merkwaardig genoeg weinig geweten is: 'de economische vluchtelingen'. Het begint er al mee dat er geen precieze cijfers zijn. Schattingen en gemiddelden: 80 tot 135 000. Het zijn vooral onderdanen van de voormalige Oostbloklanden – Polen op kop – en uit Zuidoost-Azië. Ze nestelen zich bij voorkeur in de grootsteden: Brussel; Antwerpen, Luik.

 Uit Van het front geen nieuws blijkt dat een betere kennis van die geschiedenis steeds urgenter wordt. Vranckx heeft de vele gezichten van het Midden-Oosten als bevoorrechte getuige leren kennen. Zijn analyse toont de achterkant van het nieuws, de plekken die camera's niet laten zien, de mensen die nooit aan het woord komen, de verhalen die zelden worden verteld.

In de jaren negentig groeide de regionale luchthaven van Oostende uit tot een van bedrijvigheid gonzend piratenhol 'met internationale uitstraling'. De gangsters van de lucht – de cargomaatschappijen die instaan voor transporten van wapenhandelaars, drugstrafikanten en allround smokkelaars - herschiepen Oostende tot een kruispunt van intercontinentaal misdaadverkeer. Hun vliegtuigen maakten daarbij zoveel lawaai dat de omwonenden zich in actiegroepen organiseerden. Nu, bijna tien jaar na de eerste berichten over dat criminele aan- en afvliegen, heet de luchthaven officieel Ostend Bruges International Airport en is de sp.a'er Johan Vande Lanotte haar politieke beschermheer. Het is nu allemaal anders, zeggen specialisten en politici. De laatste jaren zijn er geen spectaculaire partijen illegaal militair materiaal meer gevonden en de luchthavendirectie heeft met de zegen van Vande Lanotte de goedkope Ierse maatschappij Ryanair binnengehaald. Maar zijn de criminelen echt uit Oostende vertrokken?

Een sociaal betrokken document, waarin op een ontluisterende en vaak vlijmscherpe manier de armoede in België wordt aangekaart

De jonge Hilde wordt in 1974 verkracht door een priester. Zij is zwanger. Tijdens haar zwangerschap wordt Hilde, samen met andere zwangere vrouwen en meisjes, opgesloten op de zolder van een ziekenhuis in Lommel. Ze moet er hard, onbetaald werken en ze wordt slecht behandeld. Als Hilde barensweeën krijgt wordt ze langs clandestiene routes vervoerd naar een ziekenhuis in Malo-les-Bains, Noord-Frankrijk. Daar brengt ze haar zoon in erbarmelijke omstandigheden ter wereld. Hij wordt onmiddellijk van haar weggenomen. 

Politieke journalisten die voortdurend met politici optrekken, die a.h.w. op elkaars schoot zitten. Journalisten die in kranten en tijdschriften o.m. de autopagina's volpennen of de toeristische trips voorstellen en door belanghebbenden met allerlei snoepreisjes en andere cadeaus worden gepaaid...  De wildste verhalen doen de ronde.

"Ik dacht veel geld te verdienen in België", vertelt Mohammed Gazov, een 49-jarige Rus die hier politiek asiel aanvroeg. "Ik wou hier blijven en werken om mijn vrouw en twee kinderen thuis een beter leven te bieden en om mijn dochter te laten studeren." Maar zijn aanvraag werd afgewezen. Na iets meer dan een jaar wordt Mohammed op een vliegtuig gezet en gerepatrieerd. "Mijn reis heeft me 2000 euro gekost. Nu moet ik met lege handen terug." 
Koppen stapte mee op vlucht SU 231 naar Rusland. Daar blijken nog veel meer mensen klaar te staan om hun geluk te beproeven in Europa. Malafide zakenlui spelen daar handig op in: hun reisagentschappen leveren mensen een toeristenvisum en beloven hen dat ze daarmee werk en asiel kunnen krijgen in het buitenland. 

 Dat enkel politici en ambtenaren wetten schrijven is één van de grootste leugens van deze tijd. Net als in Washington worden ook in Brussel de ware krachten achter het politieke circus steeds zichtbaarder. Ze presenteren zichzelf als lobbyisten die meepraten over nieuw beleid. Naar schatting zijn er zeker 2000 tot 3000 belangenorganisaties en lopen er 10.000 tot 30.000 lobbyisten rond bij de EU. Met andere woorden: voor ieder lid van het Europees Parlement zijn er zeker drie lobbyisten en voor iedere commissie-ambtenaar minstens één. 

Over wodka, Oostblokbabes en sovietherinneringen.
Op 1 mei 2004 treden meer dan 100 miljoen nieuwe Europeanen toe tot de Europese Unie. Toch zijn de 10 kandidaat-lidstaten in Vlaanderen bijna niet gekend. EUROTOUR wil de afstand tussen Vlaanderen en de nieuwe EU-burgers verkleinen en aan onze nieuwe buren een gezicht geven.

Hoe is het om de dag door te komen met religieuze richtlijnen maar zonder geld? David Nollet ging samen met Gie Goris voor het septembernummer van het MO*magazine naar Iran. Een analyse en foto's van een jongerenbevolking die onder enorme druk leeft. De beelden kwamen tot stand met de steun van het Fonds Pascal Decroos. Het zijn portretten van pro-westerse stedelingen, jonge bedevaarders, ambitieuze studenten, dienstplichtigen en andere berooide twintigers. Het decor: de troosteloze kust van de Kaspische Zee, een bedevaardsoord in Qom, een park of de bergen ten noorden Tehran.

 Elke dag sterven in Zuid-Afrika meer dan 1.000 mensen aan de gevolgen van aids. Intussen zijn er voor de naar schatting 5 miljoen Zuid-Afrikaanse seropositieven nog altijd geen aidsremmers beschikbaar en lopen de bestaande initiatieven om aidsremmers te verstrekken aan bepaalde doelgroepen mank. Het programma dat moet voorkomen dat zwangere vrouwen het virus doorgeven aan hun kind staat zelfs op de helling.

'Wij zijn een overbodig volk.' - In januari (2004, nvdr) zal het tien jaar geleden zijn dat het zapatistisch bevrijdingsleger (EZLN) in de Mexicaanse staat Chiapas de wapens opnam. De rebellen stelden zich een onwaarschijnlijke opdracht: ze verklaarden de oorlog aan het neoliberalisme. In feite ging het om een dringende vraag om erkenning en inspraak. Om respect voor de indiaanse rechten en cultuur en waarachtige democratie in een land waar sinds 1929 onafgebroken dezelfde partij aan de macht was. Met de snelheid van het internet wisten de indiaanse boeren wereldwijd sympathie te winnen. Wapens hebben ze nauwelijks maar de creatieve manier waarop hun legendarische leider subcomandante Marcos verzet in tijden van globalisering gestalte wist te geven, maakte hen tot de voorlopers van de andersglobalisten.

Meer dan de helft van de Australische gevangenen zijn Aboriginals, terwijl ze amper drie procent uitmaken van de totale bevolking. ‘Ik wil niet meer in deze realiteit leven’, zegt Syd, een gevangene die al meer dan achttien jaar van de ene cel naar de andere verhuist.

Arabist Maurits Berger doet opnieuw verslag van zijn persoonlijke ervaringen in de islamitische wereld. Hij beschrijft een periode vol aangrijpende gebeurtenissen: de aanslagen van moslimextremisten in Egypte, de tweede intifada in Palestina, de dood van de Syrische dictator Assad en de aanslagen van 11 september. 

 Marleen Teugels onderzocht met de steun van het Fonds Pascal Decroos de manier waarop de tabaksindustrie proactief invloed uitoefent op tabakspreventie in België.

Over de redding van de joodse kinderen in de tweede wereldoorlog in België werden reeds talloze publicaties geschreven. Maar nog nooit - behalve zeer anekdotisch - werd het verhaal van enkele joodse kinderen zelf concreet gereconstrueerd. Het verhaal van de redding van de joodse kinderen was steeds cijfermatig en politiek. Nooit, tenzij sporadisch om een bepaalde hypothese te bewijzen, werden de kinderen zelf aan het woord gelaten. Zonder afbreuk te doen aan de reeds verrichte historische studies - integendeel - kreeg Joost Loncin de kans om de oorlogsjaren te beschrijven van vier concrete joodse kinderen. Joost Loncin pakte dit stuk geschiedenis aan op een journalistieke manier. Hij ondervroeg de laatste getuigen en de historici. Hij stelde vragen als: Hoe en waar vonden je ouders een onderduikadres voor jou? Wat betaalden ze daarvoor? En last but not least: hoe konden in godsnaam de joodse moeders ervan overtuigd worden hun kinderen af te staan om ze te redden?  

Stinkende zaakjes is in de eerste plaats een internationale speurtocht naar de herkomst van menselijk afval, maar tegelijkertijd ook een reflectie over hoe met menselijke resten en onderzoek ook nog na de dood grof geld wordt verdiend. Hoewel dit boek leest als een speurdersroman, gaat het niet over fictie. Dit zijn waargebeurde feiten.

De afgelopen twee eeuwen heeft België miljoenen voorwerpen, documenten, kunstwerken en artefacten vergaard (soms ook gestolen) en opgeslagen in musea, archieven en bibliotheken. Een groot deel ervan bevindt zich in Vlaamse en Waalse instellingen. Tien 'schatkamers', de zogenaamde 'federale wetenschappelijke instellingen' (FWI's), zijn Belgisch gebleven. Ze beheren samen een roerend patrimonium van 6,2 miljard euro. Ward Daenen trok voor De Morgen en met de steun van het Fonds Pascal Decroos maandenlang op onderzoek uit. 

In Belfast ontmoette Carl-Filip Van der Steichel Mairia Cahill, de 21-jarige achternicht van de voormalige Chief of Staff van het IRA, Joe Cahill.  

Drie jaar is het intussen geleden dat de befaamde dotcom-zeepbel leegliep. Tussen 1997 en 2000 werd voor 400 miljard dollar in internetbedrijven gestopt. Het meeste van dat geld verdween, maar de technologie is er nog wel. Drie jaar na de feiten feiten blijft maar weinig over van het enthousiasme van weleer, ook al staat internet in bepaalde gevallen wel zijn mannetje. We zoeken in een reeks van vijf artikelen uit waar technologie zijn beloften wel heeft waargemaakt en werpen voorzichtig een blik naar de toekomst.

In april 2002 trok Sarah Vanagt naar Rwanda en nam de film Fils d'Imana mee als een ingang in Rwanda's recente zoektocht naar een geschiedenis. 
In After Years of Walking komen kinderen, leraars, genocide-uitvoerders, studenten en historici aan het woord – ze bevinden zich allen in de onzekere zone tussen de oude geschiedenis en een nieuwe…

 Nina is een jonge Moldavische raamprostituee in de Brusselse Aarschotstraat en werkt voor een Albanese pooier. VRT-journalist Guy Bouten luistert naar haar verhaal. Waarom verliet ze haar geboortedorp? Hoe is ze hier verzeild geraakt? Wat verdient ze? Hoe wordt ze door haar pooier behandeld? Maar dan gebeurt er iets vreemds. De journalist wordt door de VRT ontslagen nadat de pers weet krijgt van een video, door het hoertje gefilmd met een verborgen camera en die Guy Bouten in opspraak brengt.

Tussen lachende Rwandese kinderen vergeet je zo dat hun land ooit de hel was. Op 7 april 1994, daags na de moordaanslag op president Juvénal Habyarimana, barstte in het Centraal-Afrikaanse landje een orgie van geweld los. Zowat een miljoen Tutsi's en gematigde Hutu's werden uitgemoord. Tertio-redacteur Benoit Lannoo en fotografe Ilse Prinsen reisden tien jaar later enkele weken door het land. Met een onbevangen blik en vele vragen.

Voor de viering van tien jaar democratie, in 2004, is het tijd voor een balans. Een portret van Zuidafrikanen van nu tegen een achtergrond van hun portretten uit de jaren '80, het hoogtepunt van de bevrijdingsstrijd, het dieptepunt van de repressie. Het is tijd voor lange gesprekken met de vrienden van toen die zich nu bezig houden met het uitoefenen van de macht in regering, parlement en partij, die toen vervolgd werden en nu recht spreken; of die nu dure zakenmensen zijn geworden (hoe?, waarom?); of die nog steeds even integer en kritisch doorvechten; of die jonge guerrilla-strijders van toen die nu niets hebben en al helemaal geen toekomst; of die wachten op een voortijdige en tegelijkertijd verlate dood, niet door de kogels van toen maar door Aids. Tijd ook voor enkele gesprekken met anderen, de vijanden van toen, die de Apartheid in stand hielden of er tenminste van profiteerden. Wat is er met hen gebeurd? Kortom, hoe zien die Zuidafrikanen hun land en zichzelf nu?

Sinds de beruchte 'Battle of Seattle' eind 1999 is de Wereldhandelsorganisatie (WTO), na IMF en Wereldbank, voor de andersglobaliseringsbeweging de nieuwe kop van jut geworden. Opvallend is dat er velen tégen de WTO zijn, zonder altijd even goed te weten wat er zich in het Geneefse hoofdkwartier nu precies afspeelt. Is het inderdaad een neoliberaal bolwerk waar de rijke Oeso-landen de arme landen onder de knoet proberen te houden? Of ligt het iets genuanceerder? Hans van Scharen ging een week 'bivakkeren' bij de WTO aan het meer van Genève om dit eens van dichtbij te onderzoeken. Door met voor- en tegenstanders te spreken ontdekte hij dat beide 'kampen' een beetje gelijk hebben en dat er de komende tijd veel op het spel staat. Zowel voor rijke als voor arme landen.

 "Kinderen zijn onze toekomst". Dit cliché geldt zeker in Kosovo waar kinderen en jongeren het merendeel van de Kosovaarse samenleving uitmaken: de gemiddelde bevolkingsleeftijd wordt geschat op 22 jaar. (Officiële cijfers ontbreken echter). Het project wil door de ogen van kinderen de hedendaagse Kosovaarse samenleving in beeld brengen. Drie jaar na de laatste echte Balkan-oorlog is de situatie er drastisch veranderd. Toch blijft de situatie erg labiel. Door een zestal kinderen te volgen, ook binnen hun familiesituatie, komen verschillende aspecten van de Kosovaarse samenleving in beeld.

 Europa breidt uit. In mei 2004 is het zover. Dan houdt Europa pas op voorbij de toendra's van Finland, de sovchozen en kolchozen van Estland, Letland en Litouwen, het met reclameborden volgeplempte Polen, de zigeunernederzettingen van Slowakije en het van nationalisme doorspekte platteland van Hongarije. Over nog eens drie jaar voegen zich het straatarme Roemenië en Bulgarije bij de Europese Unie.

De economie heeft het tegenwoordig zwaar te verduren. Tot voor kort heette het nog dat het Internet de wereld radicaal zou veranderen. Vandaag spatten bedrijven open die voorheen de lucht in werden gejubeld. Financiële schandalen brachten enkele toplui handenvol geld op maar lieten de economie én de kleine belegger met een zware kater achter. Het tij lijkt daarbij nog lang niet gekeerd, want met de regelmaat van de klok komen nieuwe hypes als schandaal bovendrijven. De Sky is vandaag niet langer de Limit.

Met « We blijven erin geloven » brengt Karl Martens een uitzonderlijk document over de jeugdbrigade en de jeugdrechtbank van Antwerpen. Zes weken lang mocht reporter Karl Martens, met toestemming van magistraten en politiemensen, de rauwe realiteit van het veldwerk vastleggen.