Over de redding van de joodse kinderen in de tweede wereldoorlog in België werden reeds talloze publicaties geschreven. Maar nog nooit - behalve zeer anekdotisch - werd het verhaal van enkele joodse kinderen zelf concreet gereconstrueerd. Het verhaal van de redding van de joodse kinderen was steeds cijfermatig en politiek. Nooit, tenzij sporadisch om een bepaalde hypothese te bewijzen, werden de kinderen zelf aan het woord gelaten. Zonder afbreuk te doen aan de reeds verrichte historische studies - integendeel - kreeg Joost Loncin de kans om de oorlogsjaren te beschrijven van vier concrete joodse kinderen. Joost Loncin pakte dit stuk geschiedenis aan op een journalistieke manier. Hij ondervroeg de laatste getuigen en de historici. Hij stelde vragen als: Hoe en waar vonden je ouders een onderduikadres voor jou? Wat betaalden ze daarvoor? En last but not least: hoe konden in godsnaam de joodse moeders ervan overtuigd worden hun kinderen af te staan om ze te redden?  

Journaliste Rachel Levy is vaak en langdurig in Israël. Sinds haar zus Sara in scheiding ligt, ontdekt ze dat het land waar ze zo veel van houdt, er soms kafkaëske regels op nahoudt.

 Anderhalf jaar na de uitbreiding van de Europese Unie naar het Oosten, trokken wij op inspectie naar Belgische bedrijven ter plaatse in enkele nieuwe lidstaten. We gingen bewust niet op zoek naar macro-economische studies. Wel vroegen we aan ondernemers ter plaatse: wat zijn de gevolgen van de uitbreiding van de Unie, en hoe kijken de ondernemers in Oost-Europa daarnaar?

Met steun van het Fonds Pascal Decroos onthult Nick Meynen de meer duistere dynamieken van ontwikkelingssamenwerking op 'grote schaal' en de vaak gruwelijke gevolgen. 

Met « We blijven erin geloven » brengt Karl Martens een uitzonderlijk document over de jeugdbrigade en de jeugdrechtbank van Antwerpen. Zes weken lang mocht reporter Karl Martens, met toestemming van magistraten en politiemensen, de rauwe realiteit van het veldwerk vastleggen.

 Elke dag sterven in Zuid-Afrika meer dan 1.000 mensen aan de gevolgen van aids. Intussen zijn er voor de naar schatting 5 miljoen Zuid-Afrikaanse seropositieven nog altijd geen aidsremmers beschikbaar en lopen de bestaande initiatieven om aidsremmers te verstrekken aan bepaalde doelgroepen mank. Het programma dat moet voorkomen dat zwangere vrouwen het virus doorgeven aan hun kind staat zelfs op de helling.

Er is geen tekort aan informatie en feiten over de situatie in Libanon. Maar wie zijn die mensen, die vrouwen en kinderen, wat leeft er momenteel bij de jongeren in Palestijnse kampen? Jongeren die verlangen naar de terugkeer naar een land dat ze nooit gezien hebben. Zijn er nog dromen en fantasieën? Mashid Mohadjerin bracht ze in beeld.

BRUSSEL - Journalisten Nico Schoofs en Filip Michiels van Vacature magazine onthullen de schimmige business achter de uitbuiting van illegale Braziliaanse bouwvakkers op onze bouwwerven.

Dubai ontpopte zich vorig jaar tot de belangrijkste niet-Europese bestemming voor Belgische zakenreizigers. Met dank aan de strategische ligging, de boomende vastgoedmarkt en een bijzonder hoge concentratie aan steenrijke mensen. Journalist Filip Michiels en fotografe Isabel Pousset trokken voor Vacature Magazine naar het kleine emiraat en ontdekten er dat Dubai de afgepeigerde zakenreiziger nog wel wat meer te bieden heeft: prostituees. In alle kleuren, maten en nationaliteiten bevolken ze er de bars en nachtclubs van tientallen luxueuze hotels. Bij duizenden tegelijk.

Tegen 2012 kopen België en Vlaanderen elk voor meer dan 100 miljoen euro gezuiverde lucht om aan hun Kyoto-verplichtingen te voldoen. De markt in uitstoot reducties uit arme landen is aan een opmars bezig.

In Geesten van het avondland volgt Rudi Vranckx het spoor van de moslimterroristen, van Brussel tot Bagdad, van London tot Libanon, van Den Haag tot Jalalabad. Hier is niets wat het lijkt. 

TRIPOLI -- Op doortocht naar Europa stranden heel wat vluchtelingen uit sub-Saharaans Afrika in Libië. De EU probeert via een peperduur samenwerkingsakkoord met Tripoli de vluchtelingenstroom aan de Libische grens tegen te houden. Duizenden mensen zitten vast in transitzone. De Belgische fotografe Mashid Mohadjerin, winnares van de World Press Photo in 2009, trok met steun van het Fonds Pascal Decroos naar Libië en bracht Aleb, Daniel, Ahlas en Uche voor de lens.

De Congolees-Australische journalist Eric Mwamba zocht naar het geheim van de rijkdom van de Congolese elite. Heel wat van zijn getuigen bleven liever anoniem uit angst voor hun leven - het lijkt wel een soort Congolese omerta.

"Vroeger droegen we een minirok, nu een hoofddoek"
Irak heeft sinds deze week een interimgrondwet, waarin onder meer te lezen staat dat na de eerste democratische verkiezingen minstens 25 procent van de parlementsleden vrouw moet zijn. Klinkt goed, maar de Iraakse vrouwen zijn er niet gerust op. "Zodra de sjieten hier de macht krijgen, kunnen wij, vrouwen, onze rechten wel vergeten."

Hoe is het om de dag door te komen met religieuze richtlijnen maar zonder geld? David Nollet ging samen met Gie Goris voor het septembernummer van het MO*magazine naar Iran. Een analyse en foto's van een jongerenbevolking die onder enorme druk leeft. De beelden kwamen tot stand met de steun van het Fonds Pascal Decroos. Het zijn portretten van pro-westerse stedelingen, jonge bedevaarders, ambitieuze studenten, dienstplichtigen en andere berooide twintigers. Het decor: de troosteloze kust van de Kaspische Zee, een bedevaardsoord in Qom, een park of de bergen ten noorden Tehran.

Iran is dagelijks in het nieuws. Toch blijft het een land dat voor ons westerlingen in raadselen gehuld is. Ruim een kwarteeuw is de conservatieve islam er aan de macht maar de jeugd is in de ban van merkkleding, weblogs en satelliet-tv, dol op Jennifer Lopez en verslaafd aan chatten. Iran is het land van de verplichte sluier (de hijab) en de haatdragende taal van ayatollah Khomeini tegenover het Westen, maar ook het land waar meer dan elders in het Midden-Oosten vrouwen deelnemen aan het publiek leven.

China verandert razendsnel. De gevolgen daarvan zijn verstrekkend voor de hele wereld. Zullen de Chinese producten onze markten overspoelen en jobs vernietigen? Of is de Chinese supergroei ook een kans?

Het is een tragisch verhaal: eind de jaren negentig was Tony Blair een sterk leider, populair, een man met visie, een man die vertrouwen en geloofwaardigheid uitstraalde, een politicus naar wie de Brit bereid was te luisteren. Dat is nu allemaal weg. Slechts dertig procent van de Britten gelooft nog in hem. Hij is zijn Labourpartij tot last geworden. In de pers worden scherpe vragen over hem gesteld: staat hij op de rand van de waanzin? Is hij een conservatief die verdwaald is in de Labourpartij? En waarom sleurde hij zijn land mee in een oorlog die niemand wilde?

Vorig jaar werden in België 240 drugsplantages opgerold. Het gemak waarmee een plantage kan worden gestart is dan ook belachelijk makkelijk, zo blijkt. Telefacts slaagt erin om in 5 maanden tijd een plantage op te zetten. Alles erop en eraan. Inclusief de dreigementen van de drugsmaffia : “Als je me een klap geeft, dan krijg je er vroeg of laat één terug. Wees gerust!”

 Peter Terryn wou een analyse maken over de infiltratie van de politie binnen ALF. (Animal Liberation Front)

Zit de auto in een doodlopend straatje? Hoe kan het dat de auto wordt verkocht als speelgoed, maar in werkelijkheid een gevaarlijk wapen is? Waarom wordt een product, ontworpen om verkeerd te worden gebruikt, toch niet verboden? Hoe komt het dat de auto slechts een energierendement heeft van 1 procent, en zich weet te verkopen als milieuvriendelijk?

De geruchten over de bewindsploeg in Oostende worden steeds luider: machtsoverschrijding, belangenvermenging, de vreemde rol van het basket in het politieke en sociaaleconomische weefsel. Onderzoeksjournalisten Wim Van den Eynde en Luc Pauwels besloten om ter plaatse te gaan kijken.

 Op 11 maart 2004 richtten Al-Qaeda-terroristen een bloedbad aan in het hart van Madrid. Bij simultane aanslagen op vier pendeltreinen vielen 192 doden; ruim 2.000 mensen raakten gewond. De Morgen blikt in een driedelige reeks terug.

West-Europa is sinds de val van de muur duidelijk veranderd. Onder druk van de E.M en de globalisering, bekeerde regering na regering zicht tot de bekende neo-liberale maatregelen: privatisering, deregulatie en liberalisering van kapitaal- en arbeidsmarkten. Als gevolg hiervan gaat Europa steeds meer lijken op het continent waar het zich het liefste tegen afzet: Amerika. Wat blijft er over van het 'West-Europese model', de herkenbare inrichting van de samenleving waarin sociale rechtvaardigheid en -zekerheid de boventoon voeren, waarin culturele identiteiten bewaakt worden en waarin de staat een beschermende rol speelt? 

Het sociale en ecologische drama van de olie-industrie in Nigeria is in het Westen ruimschoots bekend. Een minder bekend verhaal dat ermee samenhangt, is hoe buurland Benin voor zijn brandstofvoorziening afhankelijk is geworden van illegale oliesmokkel uit Nigeria. Eén van de meest opvallende fenomenen onder de Beninse oliesmokkelaars zijn de Beninse gehandicapte oliesmokkelaars en hun eigenaardige driewielige vespa’s. Onderzoeksjournalist David Van Peteghem ging hen opzoeken langs de zuidoostelijke grensgebieden Sémé en Igolo. In een reeks van vier delen gaat hij op zoek naar de oorzaken en gevolgen van de parallelle petroleumhandel die al een decennium met ijzeren hand in Benin regeert.

DAMASCUS - Fotograaf Kris Pannecoucke trekt naar Damascus om er het dagelijkse leven van de Iraakse vluchtelingen in beeld te brengen.

BRUSSEL - Vanuit Nigeria waaide een vorm van spiritueel pooierschap over naar het Belgische prostitutiemilieu. Jonge vrouwen worden met voodoo, het geloof in de macht van de goden en geesten tot prostitutie gedwongen. "Een voodoopriester bewerkt de borsten van het meisje met een scheermesje. Haar moeder en de moeder van de pooister drinken beiden het bloed van de wonden. Zo komt een overeenkomst tot stand."

BRUSSEL - In Silent Stories volgen Hanne Phlypo en Cathérine Vuylsteke twee mannen en twee vrouwen uit Algerije, Senegal, Irak en Guinée die hun lan moesten ontvluchten omdat ze bi- of homoseksueel zijn, transseksueel of lesbisch, kortom wegens hun seksuele geaardheid.

Voor de viering van tien jaar democratie, in 2004, is het tijd voor een balans. Een portret van Zuidafrikanen van nu tegen een achtergrond van hun portretten uit de jaren '80, het hoogtepunt van de bevrijdingsstrijd, het dieptepunt van de repressie. Het is tijd voor lange gesprekken met de vrienden van toen die zich nu bezig houden met het uitoefenen van de macht in regering, parlement en partij, die toen vervolgd werden en nu recht spreken; of die nu dure zakenmensen zijn geworden (hoe?, waarom?); of die nog steeds even integer en kritisch doorvechten; of die jonge guerrilla-strijders van toen die nu niets hebben en al helemaal geen toekomst; of die wachten op een voortijdige en tegelijkertijd verlate dood, niet door de kogels van toen maar door Aids. Tijd ook voor enkele gesprekken met anderen, de vijanden van toen, die de Apartheid in stand hielden of er tenminste van profiteerden. Wat is er met hen gebeurd? Kortom, hoe zien die Zuidafrikanen hun land en zichzelf nu?