In Parijs ontmoette Inge Ghijs een meisje uit Togo dat als inwonend huispersoneel ware slavenarbeid moest verrichten en bovendien opgesloten en geslagen werd. 'Nooit eerder is een ontmoeting, een verhaal, zo sterk en zo lang door mijn hoofd blijven spoken', aldus de gerenommeerde journaliste van De Standaard. Ze beslist om te onderzoeken of ook in België huisslavernij bestaat.

In het vreedzame Malawi in zuidelijk Afrika – het vijfde armste land ter wereld – wordt almaar luider gedemonstreerd tegen het beleid van president Bingu wa Mutharika. Hongersnood dreigt voor de verpauperde bevolking.

 ‘Lydia Chagoll schetst een algemeen beeld van de vervolging van de “Zigeuners” in het Derde Rijk, dat tegelijk synthetisch en systematisch is, en toont zo een afschuwelijke en criminele realiteit.’- José Gotovitc

BC Bambi slaat brug tussen Albanezen en Serviërs in Kosovo. Voor het eerst in twintig jaar speelt een basketbalteam van Serviërs tegen Albanezen in de Kosovaarse topcompetitie. De Servisch-Kosovaarse voorzitter van BC Bambi noemt het de gebeurtenis van de eeuw. Een lichtpunt, want het water tussen beide etnische gemeenschappen is diep, de politieke spanning totaal. Met de steun van het Fonds Pascal Decroos trok Jan Jagers naar het vuurwerkdepot van Europa voor dit verhaal over integratie door sport. Een kluwen in de Balkan door een originele invalshoek bekeken.

Marc Hoogsteyns: "Tijdens de genocide in Rwanda in 1994 werden ook drie Belgische ontwikkelingshelpers vermoord door de Interahamwe, de beruchte Hutu-militie, die ook verantwoordelijk was voor de moord op meer dan 800.000 Tutsi's en gematigde Hutu's alsmede op een aantal Belgische para's in Kigali. Over de genocide in Rwanda en over het feit dat er een aantal Belgische para's vermoord werden, is al veel geschreven. Maar over de moordaanslag op de Belgische ontwikkelingswerkers zijn voorlopig weinig feiten bekend. Iedereen schijnt dit voorval te zijn vergeten. Maar het is en blijft een interessant verhaal. Vooral nu er in Rwanda nieuwe feiten bekend geraakt zijn.

Er zitten straks honderdduizend westerse militairen in Afghanistan, waaronder vierhonderd Belgen. Toch winnen de opstandelingen jaar na jaar terrein. De Navo zou zichzelf graag een overwinning cadeau doen voor zijn zestigste verjaardag, maar moet alles uit de communicatiekast halen om een vernedering te maskeren. Gie Goris ging met steun van het Fonds Pascal Decroos in Kaboel en Kandahar luisteren naar wat de Afghanen daar zelf van denken. Niet embedded.

In april 2002 trok Sarah Vanagt naar Rwanda en nam de film Fils d'Imana mee als een ingang in Rwanda's recente zoektocht naar een geschiedenis. 
In After Years of Walking komen kinderen, leraars, genocide-uitvoerders, studenten en historici aan het woord – ze bevinden zich allen in de onzekere zone tussen de oude geschiedenis en een nieuwe…

SREBRENICA -15 jaar na de oorlog in Bosnië leven daar, in het hart van Europa, nog steeds zo’n 7000 mensen in ‘tijdelijke’ vluchtelingenkampen. De Bosniërs willen hen het liefst vergeten, de NGO’s zijn weggetrokken. Maar de mensen zijn er nog. Net als hun kinderen, die in de vluchtelingenkampen geboren zijn. Ze vormen een nieuwe generatie oorlogsslachtoffers, die niet alleen te kampen heeft met het trauma van de ouders, maar ook met een gebrek aan opleiding en met kansarmoede.

Tussen lachende Rwandese kinderen vergeet je zo dat hun land ooit de hel was. Op 7 april 1994, daags na de moordaanslag op president Juvénal Habyarimana, barstte in het Centraal-Afrikaanse landje een orgie van geweld los. Zowat een miljoen Tutsi's en gematigde Hutu's werden uitgemoord. Tertio-redacteur Benoit Lannoo en fotografe Ilse Prinsen reisden tien jaar later enkele weken door het land. Met een onbevangen blik en vele vragen.

Eind 2011, begin 2012. Terwijl er doden vallen op het Tahrirplein, gaan vier Belgische fotografen op zoek naar persoonlijke verhalen in een metropool van 20 miljoen inwoners waar breuklijnen plots zijn uitvergroot. Het levert beelden op die je niet op tv of in de krant ziet.

KINSHASA - Congo vandaag en morgen was het opzet. Terugblikken en de hele koloniale periode nog eens overdoen, dat leek minder relevant. Congo viert vandaag, maar moet morgen wel weer verder. Kinshasa’s Finest, zes reportages in het VTM Nieuws en een 14 minuten durende Telefacts documentaire op donderdag 1 juli 2010.

ISLAMABAD -- Een deel van Pakistan werd door de Amerikaanse president Obama omschreven als het gevaarlijkste gebied ter wereld. Het hele land is gevaarlijk in een dubbele betekenis: gevaarlijk voor zichzelf, want op weinig plaatsen zijn de aanslagen en de slachtoffers zo dik gezaaid, maar ook gevaarlijk voor de rest van de wereld. Want de aanslagen worden geëxporteerd en het land beschikt over een nucleair arsenaal dat volgens sommigen dubieus beveiligd is. Rudi Rotthier keerde na twintig jaar naar Pakistan terug. Hij reisde eerst behoedzaam, want op elke straathoek kan een aanslag gebeuren of een kidnapper klaarstaan. Maar al vrij snel werd hij overweldigd door een offensief van agressieve gastvrijheid.

Uitmaken wie ze zijn, dat is het doel van dit reportage-project. In de berichtgeving gaat men ervan uit dat er heuse Mayi-Mayi-milities opereren. Maar in werkelijkheid zouden de Mayi-Mayi niet meer zijn dan hardnekkige kernen van armzalig bewapende burgers. Toch zouden ze de bezetter het leven bijzonder lastig maken.

Afrika-specialiste Els De Temmerman is de eerste die van het fonds een steuntje kreeg. In haar boek De meisjes van Aboke beschrijft zij de lotgevallen van twee meisjes die door de rebellen als kindsoldaten worden ingezet in hun strijd met het regeringsleger van Noord-Uganda. De meisjes moeten, net als duizenden lotgenoten, andere kinderen doodslaan en de bevolking folteren. De Temmerman volgt de tocht van de meisjes die uit het rebellenleger van Joseph Kony wisten te ontsnappen. Het resultaat is een scherpe aanklacht tegen het misbruiken van kinderen in gewapende conflicten. De opbrengst van het boek gaat integraal naar een Unicef-programma voor kindsoldaten in Noord-Uganda.

 De Palestijnen schetst het beeld van een bezet volk dat bezeten is van de vrijheid. Een volk dat gehavend is door eindeloze oorlog en dit jaar al veertig jaar bezetting.

Iran is dagelijks in het nieuws. Toch blijft het een land dat voor ons westerlingen in raadselen gehuld is. Ruim een kwarteeuw is de conservatieve islam er aan de macht maar de jeugd is in de ban van merkkleding, weblogs en satelliet-tv, dol op Jennifer Lopez en verslaafd aan chatten. Iran is het land van de verplichte sluier (de hijab) en de haatdragende taal van ayatollah Khomeini tegenover het Westen, maar ook het land waar meer dan elders in het Midden-Oosten vrouwen deelnemen aan het publiek leven.

De sjiitische meerderheid in Irak
De bezetting van Irak is deze maand een jaar oud. De oude dictator zit ergens achter tralies, de almachtige partij is van de aardbodem verdwenen en de overwinnaars moeten nog elke dag hun gesneuvelden tellen. Zestig procent van de Iraakse bevolking is sjiiet. Hoe kijken zij aan tegen de bezetting en hoe zien zij hun toekomst?

De opstanden in de Arabische wereld behoren al maanden tot de hoofdpunten van het nieuws. Vooral de ontwikkelingen in Egypte – het meest bevolkte en belangrijkste Arabische land – worden op de voet gevolgd. Zeker nu de eerste vrije en open verkiezingen volop bezig zijn. De vraag die iedereen zich stelt is: zal Egypte eindelijk, na decennia van dictatuur, een democratisch en burgerlijk bestuur krijgen?

Korneel De Rynck trekt naar het voormalige Joegoslavië, vijftien jaar na het einde van de oorlog, en reist langs de spoorlijn, langs plaatsen die herinneren aan dood en vernieling. Hij kijkt wat er toen is gebeurd en wat er sindsdien is veranderd. Leven de mensen weer samen? Zijn de factoren die tot oorlog hebben geleid verdwenen?

'Dit boek biedt een antwoord op de vraag of de ouders van Eddy Merckx (zelf in 1945 geboren in Meensel-Kiezegem en verre familie van Gaston Merckx) tijdens de oorlog 'fout' waren, zoals nadien soms werd beweerd. Ook wordt de ware identiteit van de dader van deze aanslag onthuld, iets waar Maurice De Wilde ondanks hardnekkig speurwerk tijdens zijn spraakmakende uitzending over Meensel-Kiezegem in zijn reeks over collaboratie en verzet niet in slaagde.

Catherine Vuylsteke liet Afghaanse vrouwen zelf aan het woord, in een serie portretten uit zowel de hoofdstad als het zuidelijke ex-Talibanbolwerk Kandahar en de centrale bergen van de Hazarajat.

Op 28 september 2006 zijn er verkiezingen in Zambia. President Mwanawasa hoopt dat de kiezer zijn strijd tegen corruptie zal belonen, maar die kans is klein. Want Mwanawasa blijkt zelf allesbehalve schone handen te hebben. Intussen is Zambia en de wereld nog lang niet klaar met het reusachtige plundernetwerk van ex-president Frederick Chiluba. In de onderzoeken naar dat corruptienetwerk duikt België geregeld op. Tineke Van der Eecken onderzocht de hele Matrix of Plunder, ging naar Zambioa en Londen -waar een proces loopt- en belandde in Brugge en Brussel.

Hoe wordt een man met alleen een motorfiets, een satelliettelefoon en een kleine groep vertrouwelingen president van Afghanistan? In Expeditie Uruzgan reconstrueert Bette Dam hoe Hamid Karzai na 11 september 2001 de provincie Uruzgan ontdeed van het Talibanregime. Een cruciaal moment in de Afghaanse geschiedenis.

In Geesten van het avondland volgt Rudi Vranckx het spoor van de moslimterroristen, van Brussel tot Bagdad, van London tot Libanon, van Den Haag tot Jalalabad. Hier is niets wat het lijkt. 

Meer dan de helft van de Australische gevangenen zijn Aboriginals, terwijl ze amper drie procent uitmaken van de totale bevolking. ‘Ik wil niet meer in deze realiteit leven’, zegt Syd, een gevangene die al meer dan achttien jaar van de ene cel naar de andere verhuist.

IVOORKUST - De antropoloog Karel Arnaut (UGent) en de fotograaf Raymond Dakoua volgen de patriottische militanten sinds 2003. In het artikel 'Guantanamo ligt in Ivoorkust' brengen ze verslag uit van hun meest recente verblijf in Ivoorkust afgelopen lente. Ze beschrijven en tonen de ex-militieleden in hun dagelijkse omgeving en laten het publiek kennis maken met de leefwereld van de jeugdige ex-strijders, hun bedrijvigheid en beperkingen, hun herinneringen en hun toekomstverwachtingen.

Ruim honderd jaar na het verschijnen van Conrad's klassieker Heart of Darkness gaat Marc Hoogsteyns na of de situatie in Congo enigszins veranderd is. Ondanks alles is er volgens de auteur nog altijd licht blijven schijnen in dit 'Hart der Duisternis'.

Een jonge journaliste en een fotograaf trokken naar Iran om er het leven te ontdekken zoals het is. Want Iran is zoveel meer daneen land vol bebaarde ayatollahs en vrouwen in zwarte chadors. Langs het beroemde traject van de Trans-Iraanse Spoorlijn reizen ze van Teheran in het noorden naar Bandar-Abbas in het zuiden. De treincoupé is als een samenleving in miniatuurvorm. Onderweg belanden ze midden in de veelbesproken presidentsverkiezingen van juni 2009 en leren een bevolking kennen die snakt naar verandering, openheid en democratie. Want meer dan ooit is Iran een land op de grens van moderniteit en traditie.

Arabist Maurits Berger doet opnieuw verslag van zijn persoonlijke ervaringen in de islamitische wereld. Hij beschrijft een periode vol aangrijpende gebeurtenissen: de aanslagen van moslimextremisten in Egypte, de tweede intifada in Palestina, de dood van de Syrische dictator Assad en de aanslagen van 11 september. 

Journaliste Rachel Levy is vaak en langdurig in Israël. Sinds haar zus Sara in scheiding ligt, ontdekt ze dat het land waar ze zo veel van houdt, er soms kafkaëske regels op nahoudt.