"Kinderen zijn onze toekomst". Dit cliché geldt zeker in Kosovo waar kinderen en jongeren het merendeel van de Kosovaarse samenleving uitmaken: de gemiddelde bevolkingsleeftijd wordt geschat op 22 jaar. (Officiële cijfers ontbreken echter). Het project wil door de ogen van kinderen de hedendaagse Kosovaarse samenleving in beeld brengen. Drie jaar na de laatste echte Balkan-oorlog is de situatie er drastisch veranderd. Toch blijft de situatie erg labiel. Door een zestal kinderen te volgen, ook binnen hun familiesituatie, komen verschillende aspecten van de Kosovaarse samenleving in beeld.

Het hoeft geen betoog dat de 'nieuwe intifada' in Israël / Palestina grote internationale repercuties heeft. Het conflict is enerzijds een van de langdurigste en meest gemediatiseerde conflicten van de naoorlogse periode, anderzijds blijkt de berichtgeving meestal eenzijdig te zijn. Daarmee bedoelt Abicht dat de Israëlisch-Amerikaanse visie veel ruimere aandacht krijgt dan de Palestijnse, maar ook dat de aandacht meestal gaat naar de externe actualiteit en de zichtbare handelingen, terwijl de onderliggende emoties én de achterliggende belangen veel meer aan bod komen.

Deze film is ook een persoonlijk relaas van een cameraman die tegen wil en dank betrokken raakt bij een conflict dat qua wreedheid niet moet onderdoen voor de holocaust tijdens de tweede wereldoorlog. 

JERUZALEM -- Op 2 september 2010 beginnen de Palestijnse en Israëlische autoriteiten weer met elkaar te spreken. Na het jarenlang weigeren van rechtstreekse gesprekken gaan beide partijen terug de benen onder tafel schuiven. Deze gesprekken zouden het begin van een vredevolle periode kunnen inleiden maar gesprekken hebben in het verleden ook reeds vaak tot explosievere confrontaties geleid. Net na de start van de gesprekken vervalt eveneens de bouwstop van joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever wat mogelijks weer tot veel tumult zal leiden.

Naar aanleiding van de gebeurtenissen rond 11 september 2001 is Rudi Rotthier, ruwweg vanaf 1 januari 2002, aan een wereldreis door moslimlanden begonnen. Hij is vertrokken in Marseille, en zal de volgende landen aandoen: Tunesië, Algerije, Marokko, Mauretanië, Nigeria, Midden-Oosten, Turkije, Iran, Kasjmir, Bangladesj, Indonesië om uiteindelijk in Afghanistan te eindigen.

Wantoestanden die heersen bij onderdrukte bevolkingsgroepen en terroristische acties schokken de wereld voortdurend (cfr. Afghanistan, Columbia, Myanmar, ...). Hoewel het politiek gevoelige noordoosten van India aan de grens ligt met het dictatoriale Myanmar spreekt niemand in de internationale pers over de vaak tot wanhoop gedreven bevolking, de diepgewortelde corruptie, de slachtpartijen, ontvoeringen en afpersingen, de nagenoeg dagelijks ontploffende bommen. Kortom, er heerst extreem geweld in de vier terroristische noordooststaten van India. Waarom? 

Dit is het verhaal van het dorp Hassana in Zuidoost-Turkije, aan de grens met Syrië en Irak. Het was een dorp van boeren en wevers in de schaduw van de berg Djudi. Hassana was een verzamelpunt, het spon de rode draad van twintig eeuwen oosters christendom in Mesopotamië en Assyrië. Het was het laatste christelijke dorp in die afgelegen regio, gekneld tussen het Turkse leger en de Koerdische PKK. Hassana werd verwoest in 1993.

Sem Bucman (31) woont al 20 jaar in België. Hij werd geboren in Mostar, Bosnië-Herzegovina. De oorlog begin de jaren ’90 verscheurde de stad. En ook de beroemde brug moest eraan geloven. Het huis waar Sem als kind woonde, werd verwoest. En samen met alle foto’s verdwenen ook zijn herinneringen aan zijn jeugd.

De afgelopen 5 jaar vielen meer dan 50.000 doden in de Mexicaanse drugsoorlog. Met meer dan 3.100 drugsdoden per jaar is de Ciudad Juarez de gewelddadigste stad ter wereld.
Oorlogsfotograaf Teun Voeten onderzoekt de duistere kant van de Mexicaanse drugswereld: moord, geweld, criminaliteit en maffiapraktijken.

In Belfast ontmoette Carl-Filip Van der Steichel Mairia Cahill, de 21-jarige achternicht van de voormalige Chief of Staff van het IRA, Joe Cahill.  

Gie Goris, hoofdredacteur van MO* en sinds jaren nauw betrokken op de ontwikkelingen in Zuid-Azië, neemt zes maanden verlof zonder wedde om een boek te schrijven over de oorlogen en het geweld in de regio. Hij ontvangt daarvoor een beurs van het Fonds Pascal Decroos. Op vraag van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren houdt hij ook een blog bij tijdens zijn reizen in het kader van dit project.

Journaliste Joanie de Rijke raakte gefascineerd door het land en besloot alles op alles te zetten om met eigen ogen te zien wat er in Pakistan aan de hand is.

Journalisten Majd Khalifeh en Pieter Stockmans, en fotograaf Xander Stockmans reizen 5 maanden lang dwars door Noord-Afrika en het Midden-Oosten, op zoek naar dromen van vrijheid en geluk van gewone mensen, arbeiders, dokters, activisten, jongeren, imams, priesters, professoren, vakbondsleiders, journalisten, politici,… Ze laten de mensen achter de revoluties aan het woord en delen de dromen met Europa. Achteraf peilen ze naar de reactie van Europa.

 Uit Van het front geen nieuws blijkt dat een betere kennis van die geschiedenis steeds urgenter wordt. Vranckx heeft de vele gezichten van het Midden-Oosten als bevoorrechte getuige leren kennen. Zijn analyse toont de achterkant van het nieuws, de plekken die camera's niet laten zien, de mensen die nooit aan het woord komen, de verhalen die zelden worden verteld.

Sinds haar ontstaan werkt de Europese Unie aan het ontsluiten van grenzen. Toch worden er nog steeds nieuwe grenzen gecreëerd en bestaande grenzen geconsolideerd, vooral in steden. Nu nationale grenzen vervagen door de globalisering, vinden conflicten immers steeds vaker plaats op stadsniveau.

Omdat iedere controle ontbreekt, blijft de Belgische wet op de wapenhandel dode letter. Een recente wapendeal tussen China en Sierra Leone, waarin een Belg als tussenpersoon optrad, baart nu zelfs de Verenigde Naties zorgen.

Tijdens de Bosnische oorlog (1992-1995) werden tienduizenden vrouwen en meisjes verkracht. Maar de vrouwen in Bosnië-Herzegovina zijn meer dan alleen slachtoffers. Velen zetten zich in voor vrede en veiligheid – voor en tijdens de oorlog, maar ook vandaag de dag, te midden van oplopende spanningen. 15 jaar na Dayton is er echter nog altijd nauwelijks aandacht voor de ervaringen, de realiteit en het werk van de Bosnische vrouwen. 

"Vroeger droegen we een minirok, nu een hoofddoek"
Irak heeft sinds deze week een interimgrondwet, waarin onder meer te lezen staat dat na de eerste democratische verkiezingen minstens 25 procent van de parlementsleden vrouw moet zijn. Klinkt goed, maar de Iraakse vrouwen zijn er niet gerust op. "Zodra de sjieten hier de macht krijgen, kunnen wij, vrouwen, onze rechten wel vergeten."

Vier generaties vrouwen kijken terug naar het meisje dat ze ooit waren, naar een verleden waarin niets mocht, maar soms veel gebeurde. Hun woorden zoeken een weg om te vertellen wat meestal verborgen bleef. Ze vatten in taal wat altijd is geweest, maar waarover zelden werd gesproken. In hun relaas spreekt het banale, het alledaags vrouwelijke, het diepst menselijke.

Toen theatermaker Luk Perceval (1957) in juni 2005 stopte bij Het Toneelhuis, liet hij in Vlaanderen een carrière na van 25 jaar. Het is een opmerkelijk parcours, met ongekende triomfen en persoonlijke dieptepunten. Zijn bewogen jeugd en turbulente leven zijn een voedingsbodem voor zijn werk op de planken. Uit dit spanningsveld groeiden successen als De meeuw, Wilde Lea, Joko en Ten Oorlog, die brede publieksgroepen in vervoering brachten en recensenten deden juichen. Hoe kon een kleine splinterbeweging als Blauwe Maandag Cie vanuit de marge uitgroeien tot Vlaanderens grootste stadstheater? 

In de reportagereeks 'Afrika: het zwarte continent' selecteert wijlen Knack-hoofdredacteur Frank De Moor thema's waarover traditionele Afrikaanse volkeren een zo opmerkelijke visie ontwikkelen dat ze ons Westerlingen tot nadenken moeten stemmen. De Moor betrekt bij elk thema een gespecialiseerd antropoloog om zoveel mogelijk de gebruikelijke (voor)oordelen en stereotiepen te vermijden.

Tijdens hun studies in Londen, planden Bram Goots en Maya Van Leemput een reis om de wereld voor onderzoek naar toekomstbeelden. Ze ontwikkelden het project onder de werktitel Agence Future (AF). AF koppelt journalistiek en academisch werk -post-doctoraal onderzoek gepromoot door de Vrije Universiteit Brussel- aan een experimentele en creatieve benadering van het futuristische thema.

Ooit was Albanië het enige land ter wereld dat volgens zijn grondwet atheïstisch was. Achttien jaar na de val van het communisme bloeien de verschillende religies en lonkt een EU-lidmaatschap voorzichtig. Frank de Roover en Mieke De Lombaerde trokken met de steun van het Fonds Pascal Decroos naar het Balkanland en onderzochten het religieuze leven daar.

 Een aanstekelijke reportage aan de vooravond van de toetreding van de grootste nieuwe lidstaat tot de Europese Unie.

Over gesluierde moslima's wordt veel gezegd maar we geraken nooit voorbij het zompige welles/nietes-discours. Om aan die tweesprong te ontsnappen, laat journaliste Nadia Dala moslima's in Vlaanderen en Nederland met hoofddoek zélf aan het woord. 

 Theatermaker en journalist Michaël De Cock dook onder in zijn eigen stad op zoek naar antwoorden op die ene vraag die hem blijft kwellen: hoe verdeeld is Antwerpen? Een zomer lang leest u hier de neerslag van zijn gesprekken in Knack

David Van Reybrouck beschrijft voor het eerst de verbijsterende geschiedenis van Congo, van ruim voor de komst van de ontdekkingsreiziger Stanley tot en met de invloed van China in de laatste tien jaar en de recente economische crisis. Hij baseert zich niet alleen op zeldzaam archiefmateriaal en baanbrekend onderzoek, maar vooral ook op honderden gesprekken die hij met Congolezen voerde. Zijn ooggetuigen gaan van eeuwlingen tot kindsoldaten, van rebellenleiders tot smokkelaars, van ministers tot maniokverkoopsters. Hun verhalen heeft de auteur in zijn grote geschiedenis geïntegreerd.

Het resultaat is een bijzondere beschrijving van anderhalve eeuw Congo, een meeslepende geschiedenis die systematisch het perspectief van de Congolezen belicht.  

KALEMIE - De herdenking dat Congo dit jaar vijftig jaar onafhankelijk is, hoeft niet te baden in koloniale nostalgie. De tijd is niet blijven stilstaan in 1960. Fotograaf Eric De Mildt trekt met journalist Marc Reynebeau (De Standaard) naar het Congo van de ‘gewone’ Congolees vandaag. De rode draad door hun reis is een zoektocht naar de plek waar Reynebeau is geboren, in het stadje Kalemie aan het Tanganyikameer in Noord-Katanga. Niet om daar te gaan mijmeren hoe alles in verval is geraakt, maar net om er op een vertrouwde, maar toch altijd vreemde plek te gaan kijken hoe het dagelijkse leven er vandaag zijn beslag krijgt, met al zijn kleine en grote problemen en vreugden.

 De islam krijgt in België steeds meer aanhangers. Niet alleen gezinsuitbreiding en immigratie zorgen voor een stijgend aantal moslims, ook bekeren zich steeds meer landgenoten zich tot de islam.