In 2024 onderzochten wetenschappers de hersenen van overleden mensen. Bij één dode op de vier bestond gemiddeld 0,5% van het hersengewicht uit… plastic. Maar je vindt het ook in testikels, in beenmerg, in navelstrengen en in placenta’s.
Dat plastic en microplastics overal zijn, is geweten. Stapel een miljoen Eiffeltorens op elkaar en je weet hoeveel plastic de wereld sinds 1950 produceerde: tien miljard ton.
Dat ze ook schadelijke stoffen lekken is veel minder bekend. Plastic zit tjokvol additieven die luisteren naar namen als DeHP, bisfenolen en 6PPD. Die lekken uit PVC-slangen in het bloed van patiënten, uit petflessen in frisdrank, uit sushibakjes, uit kleurige flipflops met Minions, vinylvloeren, kindermatrassen, knuffels, enzovoort.
Ze zijn kankerverwekkend en kunnen je zwangerschap en vruchtbaarheid ontregelen. En via ons afval komen ze overal terecht. Een Australische professor noemde het ooit ‘een vorm van toxisch grensoverschrijdend gedrag’.
Met Lek trekt journaliste Isabelle Vanhoutte aan de alarmbel: we zitten met een groot probleem en moeten er iets aan doen.
