Niemand mocht zien onder welk verschrikkelijk en oneigentijds juk zij gebukt ging. Dus leefde ze zo dat niemand het kon ontdekken: stil, klein, anoniem. Onzeker, geïsoleerd en routineus. Alles liever dan de schaamte te moeten ervaren van het 'anders zijn'.
Niet kunnen lezen of schrijven, het lijkt onmogelijk in deze tijden van massacommunicatie. En toch treft het meer mensen dan we denken. Ginette Geenens, bijvoorbeeld.
De dood van haar man veranderde alles. Ginette maakte kennis met basiseducatie, een alfabetiseringscursus voor volwassenen. Beetje bij beetje leerde ze haar diepgewortelde schaamte en haar oude afkeer voor letters overwinnen. De dag dat Ginette de school betrad, ging er een ongekende wereld voor haar open.
Na jarenlang zwijgen ging Ginette eindelijk praten. Journaliste Anne Wislez (die sinds 1988 interviews publiceert in magazines als Flair, Feeling, Libelle, Fit & Gezond/Evita) luisterde naar haar zo lang ingehouden geheim en schreef het neer. Eerst mocht niemand het weten, nu iedereen. In Ginettes moedige tocht van schaamte naar zelfvertrouwen is het publiceren van haar levensverhaal een gigantische mijlpaal. Tegelijk schetst dit aangrijpende egodocument het leven van een textielarbeidster uit de Vlaamse Ardennen in de jaren zestig.
