2020-11-16

Wonen op recreatiegrond mag niet. Toch leven er nog steeds mensen in een chalet of een caravan, of soms ook in een bakstenen weekendverblijf. Soms gaat het over mensen in precaire financiële omstandigheden. Gepensioneerden, mensen die uit een echtscheiding komen, die ziek zijn, of die, kortom, een laag inkomen hebben. Ze hebben op eigen kracht een voor hen aanvaardbare woonoplossing gevonden. Daar zijn ze trots op en dat laten ze niet zomaar los.

Soms gaat het over mensen die er eenvoudigweg al lang wonen. Destijds had niemand gezegd dat het niet mocht. Het zijn mensen die ingegaan zijn op één van de vele misleidende advertenties “Domicilie mogelijk mits procedure”, of “Dit is recreatiegebied maar de huidige bewoners hebben zich steeds probleemloos kunnen domiciliëren”. Geen vuiltje aan de lucht, zo dachten ze.

Intussen staat de open ruimte onder druk en dat laat zich steeds scherper voelen. De aandacht voor ongerepte natuur en meer bossen in het dicht bebouwde Vlaanderen groeit. Weekendverblijven en hun vaste bewoners passen niet in dit plaatje. Velen zien hen als profiteurs die voor een prikje een lap grond in het groen hebben gekocht.

In 2000 schoof Vlaanderen de hete aardappel door naar de Provincies die ruimtelijke oplossingen moesten verzinnen op basis van inventarisaties van de gemeenten. Telkens een andere aanpak, telkens een andere visie.

Orde scheppen in de (ruimtelijke) chaos van de recreatiegebieden, dat was de bedoeling. In sommige gemeenten leidden de nieuwe ruimtelijke uitvoeringsplannen tot een ware nachtmerrie voor de betrokken bewoners.

Hadden ze dan maar niet moeten gaan wonen in recreatiegebied? Misschien. De bewoners zien het anders. Zij hebben hun verhaal maar niemand luistert.

Met deze reeks reportages wil Apache de situatie door de bril van de gedupeerde weekendverblijfbewoners bekijken.

Foto: © Esmeralda Borgo

Esmeralda Borgo

Esmeralda Borgo is freelance onderzoeksjournalist
€ 1.790 toegekend op 20/03/2020.
ID
FPD/2020/1709
Beurs
Fonds Pascal Decroos
Labels