De hele kamer stinkt naar vocht en schimmel. Morris zit naast zijn vader in de zetel. Het leven is hier hard, maar samen proberen ze er het beste van te maken. Hij leunt tegen zijn vader aan. Die vliegt plots uit: ’zit stil, verdomme!’. Morris rent bang naar buiten. Zijn moeder barst in tranen uit. ‘Mijn man heeft als soldaat een trauma opgelopen in de oorlog. Soms krijgt hij driftbuien, zomaar ineens. En dan wil hij er een eind aan maken.’ Fikrat, het broertje van Morris, vertrekt geen spier. Hij hoort het alleen maar. Zoals elke dag.
Huiselijk geweld, misbruik, alcoholisme en verslaving zijn hier schering en inslag. Een jonge generatie gaat verloren, terwijl politici etnische Bosniërs, Serviërs en Kroaten verder tegen elkaar proberen op te zetten, in plaats van samen te werken aan een gemeenschappelijke toekomst en verzoening.
We focussen in onze reportage op de menselijke verhalen. Dicht op de huid, met de geur van armoede nog in onze neus. Om deze ‘vergeten mensen’ een gezicht te geven.
