De traditionele solidariteit met de Amerikanen maakte na de aanslagen van 11 september al snel plaats voor bedenkingen bij de Amerikaanse aanpak van het terrorisme. De verkiezingen van 1999 betekenden niet alleen een breuklijn in de binnenlandse Belgische politiek, ook de buitenlandse politiek onderging diepe veranderingen.
Algauw ontstond er een diepe crisis met Washington wegens de genocidewet. Amerika stelde zelfs Brussel als vestigingsplaats van de NAVO in vraag. Paars boog onder Amerikaanse druk na een moeizaam intern debat dat diepe wonden sloeg. Paars II probeerde nadien de brokken te lijmen, ook met Washington, maar de kritische houding tegenover de Verenigde Staten bleef.
In Brullende muis reconstrueert Jan Balliauw aan de hand van gesprekken met directe betrokkenen wat er zich tijdens deze woeligste periode in de Belgisch-Amerikaanse relaties heeft afgespeeld achter de schermen. Hij geeft een unieke inkijk op de wijze waarop de nieuwe buitenlandse politiek tot stand kwam.
