Op 5 juli eindigde officieel het laatste van vijf projecten waarmee UNESCO en de Vlaamse overheid tussen 2009 en 2019 de bewaring van immaterieel erfgoed hebben bevorderd in zeven landen in zuidelijk Afrika: Botswana, Lesotho, Malawi, Namibië, Eswatini, Zambia en Zimbabwe.
De Vlaamse Overheid financierde in totaal 1.292.252 dollar en die investering is niet onopgemerkt gebleven: ‘Als je in zuidelijk Afrika ‘immaterieel erfgoed’ zegt, denkt iedereen meteen aan Vlaanderen.’ Maar in Vlaanderen zelf weten we er amper iets over. Waarom precies dit project? Wat is er gebeurd met de investeringen? Welke impact heeft het project lokaal gehad? Hoe kijken de betrokkenen in zuidelijk Afrika zelf naar deze westerse ‘hulp’ en visie op immaterieel erfgoed, terwijl hun eigen tradities lang als ‘primitief’ of ‘exotisch’ werden gezien door de koloniale blik? En wat zal er gebeuren nu de Vlaamse investeringen stoppen?
