Maar hoezeer Berger zich ook thuis voelt in de cultuur, de gebruiken en gewoonten in de Arabische wereld, toch blijft hij zich een buitenstaander voelen. Hij stoort zich aan het gebrek aan individuele vrijheid, maar tegelijkertijd beseft hij dat dat de prijs is die men betaalt voor een sterke gemeenschapszin, hechte familiebanden en van duidelijke normen en waarden. Als Nederlander is hij geneigd de rol van de religie nagenoeg te ontkennen, terwijl die in de Arabische wereld bijna gelijk staat aan iemands identiteit. Religieuze tolerantie staat in beide werelden hoog aangeschreven, maar krijgt heel andere invullingen.
Na 11 september vliegt Berger een half jaar lang iedere drie weken op en neer tussen Syrië en Nederland en wordt hij sterker dan ooit geconfronteerd met het wederzijdse onbegrip tussen twee werelden, die voor hem ook twee thuislanden zijn.
