De gevolgen op het terrein zijn schrijnend. Voedselhulp is drastisch afgenomen, psychische zorg is nagenoeg weggevallen en leraren werken zonder loon voor klassen van meer dan 180 kinderen. Vrouwen als Mwamini Maombi, gevlucht uit Congo na geweld waarbij ze haar kind en vader verloor, kunnen hun kinderen nog maar één maaltijd per dag geven – als ze al iets te eten vinden. Stress, conflicten en zelfdodingen nemen toe in de kampen.
Terwijl de financiering in zes jaar bijna is gehalveerd en voor 2026 slechts zes procent van het benodigde budget zeker is, blijft het aantal vluchtelingen toenemen – gemiddeld 600 per dag. Europa investeert ondertussen liever in het tegenhouden van migranten maar minder in internationale steun die opvang in de regio overeind hielp. Hoogleraar Kristof Titeca waarschuwt dat er nog onvoldoende is nagedacht over hoe Oeganda en de vluchtelingen zonder westerse steun kunnen overleven, terwijl terugkeer naar de conflictgebieden voor de meesten geen optie is.
