Na 8 jaar onderzoek legt Geert Sels de puzzelstukken bij elkaar die hij aantrof in archieven in Parijs, Den Haag, Koblenz en de grootste Belgische steden. Met doorgedreven speurwerk brengt hij de trajecten in kaart waarlangs de kunst werd weggehaald. Hij stelt vast dat verzamelaars, handelaars en veilinghuizen zonder veel terughoudendheid meegingen in de kunstverwerving van de nazi's.
Na de oorlog vonden schilderijen uit België hun weg naar het Louvre, Tate Britain, het Getty Museum of de Yale Art Gallery. Nederland, Frankrijk, Duitsland en zelfs Rusland blijken nog altijd kunst te hebben die naar België had moeten terugkeren. Dat maakt het Belgische verhaal tot een internationaal verhaal. Andere werken kwamen wel terug en hangen nu in Belgische musea, maar zonder dat de rechtmatige eigenaars werden opgespoord.
Waarom is dat niet gebeurd? In tegenstelling tot andere landen is België pijnlijk passief gebleven inzake naziroofkunst. Kunst voor das Reich brengt een ongemakkelijke waarheid en is een stresstest voor het overheidsbeleid. Vergeten dossiers komen bloot te liggen en de duistere kant van schilderijen in onze musea wordt belicht.
Impact
Naar aanleiding van dit onderzoek kreeg minister Jan Jambon (in de commissie voor Cultuur, Jeugd, Sport en Media in het Vlaams parlement) enkele vragen om uitleg roofkunst in Vlaamse musea (13/12/2022). en kreeg minister Caroline Genez (Commissie voor Cultuur, Jeugd, Sport en Media) in 2024 opnieuw vragen omtrent de restitutie van roofkunst aanwezig in de collecties van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA). (27/02/2025)
Dit onderzoek is een vervolg op eerder onderzoek van Geert Sels naar 'Naziroofkunst uit België'
