In de jaren 1940 komen kunstmatige versies van het vrouwelijke geslachtshormoon oestrogeen op de markt. In een mum van tijd groeien ze uit tot een ‘universeel medicijn’ voor vrijwel elk vrouwenprobleem: van een onregelmatige menstruatiecyclus tot menopauzeklachten, zwangerschapsverlies, een laag libido, haaruitval, zelfs psychiatrische problemen.
Artsen zien in het wondermiddel een kans om grip te krijgen op het weerbarstige vrouwenlichaam. Over bijwerkingen maken ze zich weinig zorgen. In die context verschijnen ook de eerste studies over groeiremming. Vanaf de jaren 1950 wordt enthousiast gerapporteerd dat kunstmatige hormonen de groeischijven sneller doen sluiten, zodat meisjes versneld in de puberteit komen en stoppen met groeien. Hoe jonger ze ermee beginnen, hoe ‘beter’: de ‘winst’ loopt op tot 5 centimeter.
Foto: Nutrition and growth in children (1922), © D.Appleton and Company
