Hoe ‘duurzame’ EU-wetgeving de fast fashion industrie in stand houdt
Fast fashion scoort opvallend goed in impactmetingen, valt critici op. De levenscyclusschattingen waarop die rekensommen gebaseerd zijn, worden voorgesteld als wetenschappelijk, maar dat zijn ze helemaal niet. De bedrijven die mee beslisten over hoe de EU-methodiek op de textielindustrie toegepast wordt, legden daarvoor maar liefst 200.000 euro op tafel.
Middenveldorganisaties spreken van een “slecht precedent”, een Noorse professor houdt de EU verantwoordelijk voor de “verdere plastificatie” van onze kleerkast. De zogenaamde ‘PEFCR’ kreeg ruim 5000 commentaren, “meer dan de gemiddelde Europese wet”. Momenteel wordt de PEF-methodologie herdacht, al is de PEFCR voor kledij en schoenen wel degelijk gepubliceerd en gaan onderzoeken naar andere productcategorieën en sectoren - binnenkort staan toerisme en ruimtevaart op het programma - gewoon door.
Komt er in de toekomst een nutriscore of ecoscore voor kledij? En zal die gebaseerd zijn op wetenschap, of op willekeur?
Foto: © Sarah Van Looy
